katarraktisvillage

Το κατάστημα στην Τούμπα που πουλά ρούχα 15 ευρώ/κιλό –

 Λίγο μετά τις δέκα το πρωί, τα στόρια ανεβαίνουν στο κατάστημα στην Τούμπα Θεσσαλονίκης, οι πρώτοι πελάτες μπαίνουν και μετά τη βόλτα και την έρευνα στους διαδρόμους, επιλέγουν με προσοχή τι θα αγοράσουν και ξεκινούν οι πρώτες συναλλαγές.

Πριν από το ταμείο, τα προϊόντα μπαίνουν στη ζυγαριά -και δεν πρόκειται για λαχανικά ούτε κρεατικά, αλλά για ρούχα. Δεκαπέντε χρόνια τώρα, ο Θανάσης Πετρίδης, ο πρώτος που έφερε τα ρούχα με το κιλό στη Θεσσαλονίκη, έχει ζυγίσει αρκετούς τόνους μέχρι σήμερα. Από τη ζυγαριά του έχουν περάσει πολλές «σεζόν»: εκατομμύρια μπλουζάκια, παντελόνια, μπουφάν, στρας, μέχρι και παπούτσια, και τα βίντεό του σαρώνουν στο TikTok. Μάλιστα, το τελευταίο διάστημα τού κάνουν μέχρι και βιντεοκλήσεις από το εξωτερικό και του ζητούν να στέλνει ζυγισμένα ρούχα και εκτός Θεσσαλονίκης. Να ζυγίζει δηλαδή σε... ζωντανή σύνδεση.

«Ταξίδευα στο εξωτερικό συχνά. Σε μια βόλτα στο Παρίσι, όπου υπάρχει ένας ολόκληρος δρόμος με ρούχα που ζυγίζονται, γεννήθηκε η ιδέα, οπότε έφερα το ίδιο μοτίβο στη Θεσσαλονίκη», εξηγεί, μιλώντας στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο κ. Πετρίδης. Σημειώνει δε, ότι στην αρχή ο κόσμος το αντιμετώπιζε με δυσπιστία και περιέργεια και μάλιστα ρωτούσαν συνέχεια πώς λειτουργεί αυτό με το ζύγισμα αλλά τώρα πια τον έχουν μάθει και κάνουν μέχρι και ...παζάρι στο απόβαρο.

«Η ζυγαριά και εγώ είμαστε ένα μετά από τόσα χρόνια στο κατάστημα. Ξεκινήσαμε με 20 ευρώ το κιλό και τώρα, λόγω των δύσκολων οικονομικών συνθηκών για τον κόσμο, το κιλό πάει στα 15 ευρώ, εκτός από λίγες εξαιρέσεις ρούχων ειδικής κατηγορίας», σημειώνει ο κ. Πετρίδης.

Ζυγίζει ρούχα και βγάζει «υπέρβαρο» στην αγάπη με τον κόσμο

Ο Θανάσης Πετρίδης σπούδασε πληροφορική, αλλά ήθελε πάντα να κάνει κάτι διαφορετικό, καινοτόμο και κάτι που να του δίνει τη δυνατότητα να έρχεται σε επαφή με κόσμο και να δίνει χαρά. Φροντίζει, λοιπόν, στα βίντεο από τη ζυγαριά της Τούμπας να βάζει χιούμορ και φαντασία και έτσι βρέθηκε ψηλά στο TikTok, ενώ ντύνει αρκετούς ηθοποιούς και τραγουδιστές, και σε πολλές θεατρικές παραστάσεις πρωταγωνιστούν ρούχα από το κατάστημά του.

«Χαίρομαι που τα βίντεο έχουν μεγάλη ανταπόκριση, γιατί για εμένα δεν είναι μόνο η εμπορική σχέση, αλλά κυρίως η ανθρώπινη με όσους επιλέγουν να ψωνίσουν από το κατάστημα. Με μια πελάτισσα που έχει περάσει από τη ζυγαριά μας μεγάλο κομμάτι της γκαρνταρόμπας της και βρέθηκε να νοσηλεύεται το τελευταίο διάστημα, μιλούσαμε ώρες και μου έλεγε ότι ανυπομονεί να βγει και να τα πούμε ξανά από κοντά, της έκανα παρέα, δείχνοντας της και τις νέες παραλαβές . Δεν είναι πελάτες για μένα· είναι δικοί μου άνθρωποι και το ξέρουν», λέει χαρακτηριστικά.

Στα βίντεο που συχνά ανεβάζει κάνει επίδειξη το νέο εμπόρευμα, βγάζει ρούχα, αξεσουάρ, παπούτσια από τις κούτες σε ζωντανή σύνδεση και δίνει στιλιστικές συμβουλές, κάνοντας και συνδυασμούς. «Τα ρούχα μας είναι με το κιλό, αλλά όχι και τα ψεύτικα κομπλιμέντα, αν κάτι δεν μου αρέσει το λέω και προτείνω να μην μπει στη ζυγαριά», σημειώνει.

Το εμπόρευμα το φέρνει από το εξωτερικό, αυτό το διάστημα συγκεκριμένα από τη Γερμανία, και είναι ρούχα επώνυμα της χώρας από όπου προμηθεύεται και όχι φορεμένα. Έχει ζυγίσει από μικρές παραγγελίες, εκατό η διακόσια γραμμάρια, μέχρι και ρούχα που έχουν φτάσει τα δέκα κιλά.

Ξεχωριστή θέση στο κατάστημα έχει μια ζυγαριά αντίκα από το 1950, που η γιαγιά του χρησιμοποιούσε στο μπακάλικο που διατηρούσε. Δεν ζυγίζει εκεί, αλλά τού θυμίζει άλλες εποχές, τότε που η οκά ήταν ρυθμιστικός παράγοντας της αγοράς και όλα περνούσαν από το ζύγι...

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Share:

Τι σημαίνει η λέξη «ζαβαρακατρανέμıα» του Νίκου Ξυλούρη;

629614361 1518004623020406 4048623531103367496 n

 Τι κρύβεται πίσω από τη λέξη «ζαβαρακατρανέμια» στο γνωστό τραγούδι που ερμήνευσε ο Νίκος Ξυλούρης; Ένα τραγούδι που γράφτηκε στα χρόνια της Χούντας, με ξεκάθαρο αντιδικτατορικό μήνυμα, και συνδέθηκε για πάντα με τη φωνή και τη ζωή του μεγάλου Κρητικού τραγουδιστή.

Το τραγούδι δημιουργήθηκε σε μια σκοτεινή περίοδο για τη χώρα. Ο Νίκος Ξυλούρης γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου 1936 στα Ανώγεια και έφυγε από τη ζωή στις 8 Φεβρουαρίου 1980 στον Πειραιά, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια παρακαταθήκη.

Τους στίχους και τη μουσική έγραψε ο Γιάννης Μαρκόπουλος. Το κομμάτι ακούστηκε για πρώτη φορά το 1968 στον δίσκο «Επιχείρησις Απόλλων», ερμηνευμένο από τον ίδιο τον συνθέτη, όμως έγινε πραγματικά γνωστό όταν το τραγούδησε ο Νίκος Ξυλούρης.

Τα λόγια του τραγουδιού μοιάζουν ακατανόητα και για χρόνια προκαλούσαν απορίες. Με τον καιρό, διατυπώθηκαν πολλές ερμηνείες για το τι μπορεί να σημαίνουν αυτές οι «παράξενες» λέξεις.

Η εξήγηση που έδωσε ο ίδιος ο συνθέτης

Ο Γιάννης Μαρκόπουλος, αρκετά χρόνια αργότερα, έλυσε το μυστήριο σε τηλεοπτική του συνέντευξη στον Λευτέρη Παπαδόπουλο, εξηγώντας:

«αλληλούια» = αλληλουχία
«ζάβαρα» = λάβαρα
«κάτρα» = μαύρα
«νάμα» = βάπτισμα
«λάμα» = το μαχαίρι
«νέμια» = Ανέμισαν
«ίλεος» = Έλεος

Με άλλα λόγια:
Ζάβαρα κάτρα νέμια = Λάβαρα μαύρα ανέμισαν
Ίλεος ίλεος = Έλεος, έλεος
Λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια = Το μαχαίρι, το μαχαίρι, μάνα μάνα, ανέμισαν

alldaynews

Share:

ΚΑΤΙ ΒΑΡΥ ΠΛΑΝΙΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΤΟΥ 2026,
ΚΑΤΙ ΒΑΡΥ ΠΛΑΝΙΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ.


ΕΚΡΗΞΕΙΣ.   ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ. ΔΥΣΤΥΧΗΜΑΤΑ. ΘΑΝΑΤΟΙ.
ΠΟΝΟΣ. ΘΛΙΨΗ ΠΑΝΤΟΥ.

ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΙΔΗΣΗ ΠΟΥ ΣΟΥ ΣΦΙΓΓΕΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ.

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΛΗΓΗ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ.

ΣΕ ΘΕΛΟΥΝ ΣΚΥΦΤΟ. ΣΕ ΘΕΛΟΥΝ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟ.

ΣΕ ΘΕΛΟΥΝ ΛΥΠΗΜΕΝΟ, ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟ, ΑΔΕΙΑΣΜΕΝΟ.

ΝΑ ΖΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΤΡΟΜΟ.

ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ ΟΤΙ ΟΛΑ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ.

ΝΑ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ.

ΓΙΑΤΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΠΑΓΩΝΕΙ. Η ΑΠΟΓΝΩΣΗ ΣΙΩΠΑ. ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΒΟΛΕΥΕΙ.

ΤΑ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΝΟΥΝ SOLD OUT.

ΤΡΕΛΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΙΑ.
ΑΛΛΑ ΑΚΟΥ ΚΑΤΙ.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ.
ΕΙΝΑΙ Η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ.
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΡΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ.
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΡΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΜΑΣ.
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΡΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΑΣ.
ΣΦΙΞΕ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ.
ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ.
ΚΑΙ ΚΟΙΤΑ ΓΥΡΩ ΣΟΥ ΜΕ ΚΑΘΑΡΑ ΜΑΤΙΑ.
ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ
ΣΕ ΤΙ ΚΟΣΜΟ ΖΕΙ
ΚΑΙ ΣΕ ΤΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ,
ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ.
ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ;
Ή ΑΠΛΩΣ ΜΑΘΑΜΕ ΝΑ ΜΗ ΡΩΤΑΜΕ ΠΙΑ;
ΜΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΡΗΓΟΡΑ.
ΣΚΕΨΟΥ ΠΡΩΤΑ.

Share:

Κάθε στιγμή είναι μια ευκαιρία να φωτίσουμε το σκοτάδι.

 Στην άκρη του χωριού, ο Λέανδρος, ένας ηλικιωμένος άνδρας με μάτια που κρατούσαν μέσα τους όλες τις εποχές, καθόταν κοντά στην φωτιά. Τα χέρια του, γεμάτα ρυτίδες και σημάδια δουλειάς, κράταγαν ένα παλιό φανάρι. Το φως του δεν ήταν για να διώξει το σκοτάδι, αλλά για να θυμίζει πως, όσο υπάρχει ένα φως, υπάρχει και ελπίδα.

Μια νιφάδα χιονιού χτύπησε απαλά στο παράθυρο, και η σκέψη του ταξίδεψε σε στιγμές χαμένων χρόνων: σε φίλους που είχαν φύγει, σε λόγια που δεν ειπώθηκαν, σε στιγμές που πέρασαν σαν αστραπή και άφησαν μόνο ανάμνηση. Το χιόνι έπεφτε αθόρυβα, και μαζί του έφερνε την αίσθηση ότι κάθε στιγμή, όσο μικρή κι αν φαίνεται, είναι πολύτιμη.

Τότε, άκουσε ένα χτύπημα στην πόρτα.

Ένα παιδί, τυλιγμένο σε κουβέρτες και παγωμένο, στεκόταν εκεί, τα μάτια γεμάτα φόβο αλλά και περιέργεια. Ο Λέανδρος δεν είπε τίποτα απλώς άνοιξε την πόρτα και το κάλεσε να μπει. Το παιδί ένιωσε τη ζεστασιά, αλλά και κάτι βαθύτερο: την ήσυχη σιγουριά πως, ακόμα και σε κρύες νύχτες, υπάρχουν καρδιές που φέρνουν φως.

Καθώς καθόντουσαν κοντά στη φωτιά, ο Λέανδρος κατάλαβε πως η αληθινή ζεστασιά δεν προέρχεται από το τσάι ή τη φωτιά, αλλά από την παρουσία, από την κοινή σιωπή που ενώνει ψυχές, από τα μικρά φώτα που κρατούν τη ζωή σε κίνηση, ακόμα και όταν η νύχτα μοιάζει ατελείωτη.

Και το χιόνι συνέχιζε να πέφτει αργά, σαν υπενθύμιση πως ο χρόνος κυλάει απαλά, και πως κάθε στιγμή είναι μια ευκαιρία να φωτίσουμε το σκοτάδι έστω και για μια καρδιά που συναντάμε τυχαία στην πορεία μας.

Πατήρ Α Μπουζέτος 

Share:

Ετούτες οι μαυροφορεμένες φιγούρες!

 Κι αν το κρύο του χειμώνα «αδειάζει» τους δρόμους της γειτονιάς, θα υπάρχουν πάντα οι τολμηροί που βγαίνουν έξω να «πολεμήσουν» τα καιρικά φαινόμενα για να φτάσουν μέχρι τον φούρνο ή το παντοπωλείο της γωνίας…

 Και ετούτες οι μαυροφορεμένες φιγούρες, οι εναπομείνασες ηρωίδες αυτής της πόλης, δεν κρύβουν φόβο στα στήθια τους. Φορούν τη ζακέτα και το μαντήλι τους, παίρνουν το μικρό πορτοφολάκι και τη μαγκούρα τους και βγαίνουν με τόλμη στον δρόμο. Αν και «μικρόσωμες», είναι τέτοιο το εκτόπισμά τους που γεμίζουν μια ολόκληρη πλατεία. Τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, ετούτες οι γιαγιάδες μοιάζουν με αγάλματα θεόρατα, μοιάζουν με μετρόχτιστες γέφυρες, μοιάζουν σαν μια άλλη Μπουμπουλίνα που αντιστέκεται στον χρόνο και στην «εξέλιξη», που συχνά τις προσπερνά…

Όταν συναντώ μια τέτοια γιαγιά στον δρόμο μου, νιώθω δέος. Νιώθω πως έχω μπροστά μου μια ιστορία 90 ετών. Νιώθω ότι βλέπω ένα κομμάτι της Ελλάδας που σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει. Και αυτό είναι κάτι που με κάνει να νιώθω «αμήχανα». 

Αν αυτές οι μαυροφορεμένες γιαγιάδες κάποια στιγμή «φύγουν», μαζί τους θα φύγει κι ένα τεράστιο κομμάτι της παράδοσής μας. Μαζί θα φύγει και εκείνο το «νοιάξιμο», το φίλεμα, η προστασία και η ανθρωπιά που πάντα υπήρχαν άφθονα μέσα στο σπίτι της γιαγιάς…

Περπατώ στον δρόμο και, όταν συναντήσω μια τέτοια φιγούρα, παίρνω δύναμη. Νιώθω ότι όσο αυτά τα πόδια αντέχουν, αντέχει και η δική μας η ψυχή. Και εύχομαι να αντέξουν για πολλά χρόνια ακόμα. Εύχομαι αυτές οι γιαγιάδες να είναι ανάμεσά μας, να φορούν τα μαντήλια τους, να παίρνουν τη μαγκούρα τους και να βγαίνουν στις γειτονιές, να τις γεμίζουν με σθένος, σοφία, ανθρωπιά και ελπίδα.


Καλημέρα!

Καλή μας εβδομάδα. 

Χ.Δασκαλακης. 

Share:

Δρ Ελένη Ράπτη : Ο διάλογος ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Είναι και επίτιμος δημότης Χίου!

Δρ Ελένη Ράπτη: Ο διάλογος ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν

Η Ελένη Ράπτη είναι αρχαιολόγος και ιστορικός. Μεγάλωσε στον Τύρναβο Λάρισας, έναν τόπο γεμάτο ιστορική μνήμη και ζωντανές παραδόσεις, μέσα σε μια οικογένεια που της έμαθε ότι ο σεβασμός, η καλοσύνη και η προσφορά είναι τρόπος ζωής.

«Εθνικός Κήρυκας»: Τι αξίες και κατευθύνσεις σας έδωσαν οι γονείς σας;

Δρ Ελένη Ράπτη: Οι γονείς μου και η Πόντια γιαγιά μου με μεγάλωσαν με αξίες όπως η ενσυναίσθηση, η ευθύνη και η αξιοπρέπεια. Ο πατέρας μου, με τη σιωπηλή του προτροπή για οικονομική ανεξαρτησία, με δίδαξε ότι η ελευθερία προϋποθέτει αυτονομία, ενώ η μητέρα μου παραμένει σταθερά δίπλα μου, στηρίζοντας κάθε μου βήμα και όνειρο. Η ενασχόλησή μου με την Ιστορία διαμορφώθηκε από τις αφηγήσεις και τη συλλογική μνήμη του Σμυρνιού παππού μου, οι οποίες με οδήγησαν στη συγγραφή βιβλίου για τη Σμύρνη, αφιερωμένου στη μνήμη του.

Οι σπουδές μου στην Ιστορία και την Αρχαιολογία αποτέλεσαν φυσική συνέχεια αυτής της πορείας, ενώ η βιωματική σχέση της τοπικής κοινωνίας του Τυρνάβου με τη γη, το αμπέλι και τον οίνο επηρέασε καθοριστικά τη διαμόρφωση της διατριβής μου, με ειδίκευση στους ρωμαϊκούς αμφορείς της Δήλου και το εμπόριο οίνου στην αρχαιότητα.



Η Ελένη Ράπτη με τη μητέρα της Πελαγία Σαλτζίδη-Ράπτη στην κατάθεση στεφάνων στο Δήμο Βύρωνα στις 28 Οκτωβρίου 2025.

Εργάζομαι στο υπουργείο Πολιτισμού, στον τομέα των Διεθνών Σχέσεων, και η επαγγελματική και ερευνητική μου πορεία επικεντρώνεται στην πολιτισμική μνήμη, τη διεθνή συνεργασία και την κοινωνική προσφορά. Συμμετέχω ενεργά σε επιστημονικά και πολιτιστικά σωματεία και έχω τιμηθεί ως επίτιμη δημότης Χίου και Οινουσσών.

Το συγγραφικό μου έργο περιλαμβάνει επιστημονικές δημοσιεύσεις σε ελληνικά και ξένα περιοδικά, ενώ πρόσφατα εξέδωσα το βιβλίο μου για τη Σμύρνη, μια πράξη ευγνωμοσύνης προς τους ανθρώπους και τους τόπους που μας διαμόρφωσαν ως φόρο τιμής στη μνήμη, την παιδεία και τη συνέχεια του Ελληνισμού.

«Ε.Κ.»: Μιλήστε μας για το βιβλίο σας.

Δρ Ελένη Ράπτη: Το βιβλίο μου «Σμύρνη. Το καύχημα της Ιωνίας. Η εκπαίδευση των Ελλήνων», αποτελεί μια τεκμηριωμένη μελέτη για τον ρόλο της παιδείας στη διαμόρφωση της ταυτότητας του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Το αφιέρωσα στη μνήμη του προπάππου μου, Σάββα Παπάζογλου-Σαλτζίδη, προέδρου της ευρύτερης περιοχής της Σμυρναϊκής Κοινότητας και γιου ιερέα.

Μέσα από πλούσιο αρχειακό υλικό, η Σμύρνη αναδεικνύεται όχι μόνο ως κορυφαίο οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο, αλλά και ως φάρος παιδείας και πνευματικής ακμής. Κεντρική θέση κατέχει η ίδρυση της Ευαγγελικής Σχολής, με σπουδαίους δασκάλους και μαθητές -ανάμεσά τους και ο Αριστοτέλης Ωνάσης- καθώς και η λειτουργία του Φιλολογικού Γυμνασίου, όπου δίδαξαν εξέχουσες μορφές του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, όπως ο Κωνσταντίνος Κούμας από τη Λάρισα και ο Κων/νος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων από την Τσαριτσάνη.


Η Ελένη Ράπτη με την αντιπρύτανη Ακαδημαϊκών, Διεθνών Σχέσεων και Εξωστρέφειας του ΕΚΠΑ, Σοφία Παπαϊωάννου, στο Ιδρυμα Μαρία Τσάκος στο πλαίσιο ομιλίας μου για την εκπαίδευση στη Σμύρνη, 2023.

Ιδιαίτερη σημασία δίνεται και στην εκπαίδευση των κοριτσιών μέσω των Παρθεναγωγείων, που άνοιξαν τον δρόμο για τη γυναικεία μόρφωση και νέους κοινωνικούς ρόλους. Απόρροια αυτής της λαμπρής πνευματικής πορείας ήταν η απόφαση της ίδρυσης του Ελληνικού Πανεπιστημίου της Σμύρνης υπό τη διεύθυνση του διάσημου καθηγητή Κ. Καραθεοδωρή, που όμως δεν πρόλαβε να λειτουργήσει, καθώς λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής το 1922 το «φως εξ Ανατολών» έσβησε οριστικά.

Τα εκπαιδευτικά αυτά ιδρύματα υπήρξαν καθοριστικά για τη διατήρηση της ελληνικής ταυτότητας και την καλλιέργεια πνευματικών αξιών.

Το βιβλίο προσεγγίζει την παιδεία ως φορέα αξιών και ιστορικής συνέχειας, χωρίς νοσταλγική εξιδανίκευση, και απευθύνεται σε κάθε αναγνώστη που ενδιαφέρεται για τη σχέση παιδείας, πολιτισμού και ταυτότητας.

«Ε.Κ.»: Ποια είναι η σχέση σας με την Τέχνη και γενικότερα τον Πολιτισμό;

Δρ Ελένη Ράπτη: Η σχέση μου με την Τέχνη και τον Πολιτισμό είναι βαθιά προσωπική. Είναι ένας εσωτερικός τόπος επιστροφής, αλλά και ένας τρόπος να ανοίγω συνεχώς παράθυρα προς τον κόσμο. Μέσα από τη Λογοτεχνία έμαθα να παρατηρώ τον χρόνο και την ανθρώπινη μοίρα με μεγαλύτερη ευαισθησία, συνομιλώ με τη στοχαστική καθαρότητα του Καβάφη, το φως και τη μεταφυσική διάσταση του Ελύτη, τη σιωπή και την αγωνία του Σεφέρη. Οι λέξεις τους λειτουργούν για μένα σαν πυξίδα.



Η Ελένη Ράπτη Με τον π. πρόεδρο της Ακαδημίας Αθηνών, Σταμάτη Κριμιζή, κατά τη διάρκεια της ομιλίας μου για τον Ερνέστο Τσίλλερ, τον Μάρτιο του 2024.

Η Αρχαιολογία και η Αρχιτεκτονική δεν ήταν ποτέ απλώς επιστημονικά αντικείμενα, ήταν τρόποι να κατανοήσω τον εαυτό μου μέσα στον χρόνο. Ο Ερνέστος Τσίλλερ αποτελεί μια σταθερή αναφορά στη διαδρομή μου. Τα κτίριά του τα περπάτησα, τα παρατήρησα, τα άφησα να μου μιλήσουν, μέσα τους αναγνώρισα μια αυστηρή ομορφιά και μια διακριτική ευγένεια που με συγκινούν βαθιά. Η στιγμή που μίλησα στην Ακαδημία Αθηνών το 2024 για το έργο του είχε για μένα τον χαρακτήρα μιας προσωπικής κατάθεσης.

Παράλληλα, η ενασχόλησή μου με την Αρχαιολογία -μέσα από τη μελέτη των μεγάλων ανασκαφών του Σλήμαν, του Εβανς, του Ρένφριου, του Τσούντα και του Ανδρόνικου, αλλά και μέσα από τη δική μου συμμετοχή σε ανασκαφές στη Δήλο, στη Φτελιά Μυκόνου, στο Ακραίφνιο κ.α.- μου αποκάλυψε όχι μόνο θαμμένους κόσμους, αλλά και τρόπους κατανόησης της μνήμης, της ιστορικής συνέχειας και του ανθρώπου.

Η έκθεση «Sight» του Antony Gormley που πραγματοποιήθηκε στη Δήλο το 2019, ήταν η στιγμή που η σχέση μου με την Τέχνη απέκτησε νέο βάθος. Από εκεί ξεκίνησε η έμπνευσή μου για το μεταπτυχιακό στην Εκπαίδευση και τον Πολιτισμό, εστιάζοντας στις εκθέσεις Αρχαίας και Σύγχρονης Τέχνης. Εκεί συνειδητοποίησα πόσο ουσιαστικός μπορεί να είναι ο διάλογος ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, όταν γίνεται με μέτρο, τόλμη και απόλυτο σεβασμό στα αρχαία αντικείμενα. Πιστεύω βαθιά σε εκθέσεις όπου η Σύγχρονη Τέχνη δεν επισκιάζει την Αρχαία, αλλά της δίνει χώρο να αναπνεύσει – και το αντίστροφο.



Η Ελένη Ράπτη Στο ξενοδοχείο «Saint George Lycabettus Athens», με την αγαπημένη φίλη Κατερίνα Πλουμιδάκη και την ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου, Ειρήνη Βασιλοπούλου, Δεκέμβριος 2025.

Μια καλή παράσταση, ένας χώρος που σέβεται το φως και την αναλογία, ή ένα αρχαιολογικό εύρημα που κουβαλά αιώνες σιωπής, με αποσυμπιέζουν και με αφυπνίζουν ταυτόχρονα. Η Τέχνη, για μένα, δεν είναι πολυτέλεια ούτε στολίδι, είναι αναπνοή, στάση ζωής, τρόπος ύπαρξης και κατανόησης του κόσμου.

«Ε.Κ.»: Ποιες είναι οι ηθικές βάσεις της κοινωνίας μας; Τηρούνται; Υπάρχουν προβλήματα στη δουλειά σας και στο επάγγελμα του αρχαιολόγου;

Δρ Ελένη Ράπτη: Ζούμε σε μια εποχή έντονων κοινωνικών και πολιτισμικών αλλαγών, όπου η έμφαση στην υλική επιτυχία και η τεχνολογική πρόοδος συχνά απομακρύνουν τον άνθρωπο από θεμελιώδεις αξίες, όπως η καλοσύνη, η εντιμότητα, η αλληλεγγύη και ο σεβασμός. Η ποιότητα των ανθρώπινων σχέσεων και η διαχείριση της συλλογικής μνήμης αποτελούν κριτήρια ηθικής μιας κοινωνίας, ενώ η παιδεία δεν είναι μόνο μετάδοση γνώσεων, αλλά καλλιέργεια χαρακτήρα και κοινωνικής συνείδησης.

Στην Αρχαιολογία, αυτές οι αρχές γίνονται ακόμη πιο εμφανείς: η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς απαιτεί επιστημονική τεκμηρίωση, σεβασμό προς το παρελθόν και υπευθυνότητα απέναντι στις επόμενες γενιές. Η διατήρηση της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς σε συνάρτηση με τη φροντίδα της υλικής, απαιτούν ισότιμη φροντίδα, καθώς μαζί στηρίζουν τη βιώσιμη πρόοδο και τη συνοχή της κοινωνίας.

Η ηθική μιας κοινωνίας, ίσως, κρίνεται καθημερινά σε αυτές τις επιλογές: στην προτεραιότητα που δίνεται στην ακεραιότητα, την ευθύνη και το κοινό καλό έναντι της ευκολίας και της ταχύτητας.

«Ε.Κ.»: Ποια είναι η αντιμετώπιση της ζωής σας από τα μαθήματα που διδαχτήκατε έως τώρα;

Δρ Ελένη Ράπτη: Μη λες ότι δεν μπορείς, πίστεψε ότι μπορείς, και μόνο προσπαθώντας θα μάθεις τι μπορείς πραγματικά να πετύχεις. Η αμφιβολία συχνά λειτουργεί ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Η προσπάθεια, ακόμη κι όταν δεν οδηγεί άμεσα στην επιτυχία, προσφέρει γνώση, εμπειρία και ουσιαστική αυτογνωσία. Η πίστη στον εαυτό μας δεν προϋποθέτει άγνοια των δυσκολιών, αλλά μια στάση ρεαλιστικής αισιοδοξίας και διαρκούς διάθεσης για αγώνα.



Υ.Γ Ελένη Ράπτη : Aρχαιολόγος της Γενικής Διεύθυνσης Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς του ΥΠΠΟΑ 


Share:

Οι ανέγγιχτοι"€€$$&&@@

 "Η πρώτη εικόνα αναφέρεται στην παιδοφιλία στο Βατικανό.

Η δεύτερη εικόνα αναφέρεται στη σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών στην Ταϊλάνδη από "τουρίστες".

Η τρίτη αναφέρεται στον πόλεμο στη Συρία.

Η τέταρτη εικόνα αναφέρεται στη διακίνηση οργάνων στη μαύρη αγορά, όπου τα περισσότερα θύματα είναι παιδιά από φτωχές χώρες.

Η πέμπτη αναφέρεται στην ελεύθερη οπλοχρησία στις ΗΠΑ.

Η έκτη εικόνα αναφέρεται στην παχυσαρκία, κατηγορώντας τις μεγάλες εταιρείες τροφίμων.

Η σειρά που παρήγαγε ο Κουβανός καλλιτέχνης Εrik Ravelo είχε τίτλο "Οι ανέγγιχτοι".

Είναι φωτογραφίες παιδιών που σταυρώνονται καθημερινά από ανέγγιχτους και συχνά θεσμικούς θύτες...

Η Ανάσταση και η Λύτρωσή τους παραμένει μια διαρκής πρόκληση για τον σύγχρονο κόσμο."

Το μεγαλείο όμως το αληθινό μεγαλείο παιδιά δεν μετριέται από το χειροκρότημα που ακούς, αλλά από το να βοηθάς έστω ένα ανθρώπινο μαρτύριο να περάσει.

Να έχεις γεμάτο και καθαρό βλέμμα, δεν αξίζει να σπαταλάς το χρόνο σου για τίποτα λιγότερο. 

Share:

Μην τα βάζεις με κάποιον που έχει περάσει τα πενήντα.

Μην τα βάζεις με κάποιον που έχει περάσει τα πενήντα. 


Δεν είναι απλώς άλλη γενιά είναι επιζώντες.

Σκληροί σαν μπαγιάτικο ψωμί, γρήγοροι σαν την παντόφλα της γιαγιάς,

εκείνης που πετούσε με ακρίβεια λέιζερ.


Στα 5 τους καταλάβαιναν τη διάθεση της μάνας από τον ήχο του καπακιού στην κατσαρόλα.

Στα 7 είχαν τα κλειδιά του σπιτιού και οδηγίες:

«Έχει φαγητό στο ψυγείο. Ζέστανέ το, αλλά πρόσεχε να μην τα χύσεις όλα.»


Στα 9 μαγείρευαν μακαρονάδα για τα αδέλφια.

Στα 10 ήξεραν να κλείνουν το νερό και να ξεφεύγουν από τον σκύλο του γείτονα με κουβά στο κεφάλι.

Ήταν όλη μέρα έξω, χωρίς κινητό,

με πρόγραμμα: κρυφτό, χωράφι, ποδήλατο, επιστροφή με το σκοτάδι.

Τα γόνατά τους, γεμάτα πληγές και σημάδια χάρτης περιπέτειας.


Κι όμως, επέζησαν.

Οι γρατζουνιές γιατρεύονταν με σάλιο ή ένα φύλλο πλατανόφυλλο.

Και όταν γκρίνιαζαν, η απάντηση ήταν:

«Αν δεν έχει αίμα, δεν είναι τίποτα.»


Έτρωγαν ψωμί με ζάχαρη ή με λάδι.

Έπιναν από το λάστιχο του κήπου 

ανοσία που σήμερα θα γινόταν μελέτη.

Αν είχαν αλλεργίες, κανείς δεν ασχολούνταν.


Ξέρουν πώς να βγάλουν λεκέδες από χόρτα, σάλτσα, μελάνι ή σκουριά.

Γιατί δεν έβγαινες έξω όπως κι όπως, ούτε για παιχνίδι.


Έχουν ζήσει πράγματα που μοιάζουν προϊστορικά:


– Ραδιόφωνο με κουμπί,

– Τηλεόραση ασπρόμαυρη,

– Πικάπ και δίσκοι βινυλίου,

– Κασετόφωνο, walkman, CD…

Και τώρα ακούν χιλιάδες τραγούδια από το κινητό,

αλλά νοσταλγούν τον ήχο της κασέτας που “έπαιρνε μπρος” με ένα στυλό.


Με το δίπλωμα οδήγησης στα χέρια, διέσχιζαν την Ελλάδα με Fiat 127:

χωρίς κλιματιστικό, χωρίς GPS, χωρίς ξενοδοχεία.

Μόνο με χάρτη της Shell και ένα τοστ τυλιγμένο σε αλουμινόχαρτο.


Έφταναν πάντα.

Χωρίς Google Translate. Με χαμόγελο και λίγες λέξεις σε ντοπιολαλιά.


Είναι η τελευταία γενιά που μεγάλωσε χωρίς ίντερνετ,

χωρίς powerbank,

χωρίς άγχος μπαταρίας 2%.


Θυμούνται το τηλέφωνο με το καντράν στον διάδρομο,

τα τετράδια συνταγών με χειρόγραφα,

και τα γενέθλια σημειωμένα στον τοίχο της κουζίνας.


Ξέρουν να φτιάχνουν τα πάντα με σελοτέιπ, παραμάνα ή μανταλάκι.

Είχαν 1 κανάλι στην TV (μετά 2), και δεν βαριούνταν ποτέ.

Ξεφύλλιζαν τον τηλεφωνικό κατάλογο όχι τις ειδοποιήσεις.

Και μια αναπάντητη σήμαινε μόνο: «Σε σκέφτηκα.»


Είναι διαφορετικοί.

Έχουν συναισθηματικό αμίαντο,

αντισώματα από τον δρόμο, το κρύο και το λίγο ζάχαρο.

Αντανακλαστικά… νίντζα του παλιού κόσμου.


Μην υποτιμάς έναν 50άρη ή έναν 60άρη.

Έχει δει περισσότερα απ’ όσα έχεις ανεβάσει στο cloud.

Και στην τσέπη του, υπάρχει πάντα μια καραμέλα μέντα,

«για ώρα ανάγκης».


Επέζησε από παιδική ηλικία χωρίς παιδικό κάθισμα, κράνος ή αντηλιακό.

Από σχολείο χωρίς υπολογιστή, χωρίς πίνακα αφής.

Από νιότη χωρίς social, χωρίς φίλτρα, χωρίς selfie.


Δεν ψάχνει απαντήσεις στο Google. Εμπιστεύεται το ένστικτό του.

Και έχει περισσότερες αναμνήσεις απ’ ό,τι εσύ έχεις φωτογραφίες.


Και ξέρεις τι άλλο;

Έχουν ζήσει...

ΧΟΥΝΤΑ 

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ 

ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΔΕΣ 

ΤΣΙΠΡΑ

ΜΝΗΜΟΝΙΑ 

ΠΑΝΔΗΜΙΑ...


ΘΑ ΣΕΒΕΣΤΕ


…και έχουν επιβιώσει.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!! 52 ΣΤΑ 53 ΣΕ ΕΝΑ ΜΗΝΑ!!

Share:

Μπισκότα με Μαστίχα ! Γλύκισμα & Υγεία!

Εαν θέλετε κάτι διαφορετικό για τις γιορτές όπου θα έχετε και γλύκισμα και καλή υγεία μια είναι η συνταγή!!

 Τα μπισκότα δεν λείπουν ποτέ από το σπίτι που υπάρχουν παιδιά καθώς είναι μια γλυκιά επιλογή για όλες τις ώρες της ημέρας. Θα τα βρείτε σε μεγάλη ποικιλία γεύσεων και γεμίσεων που θα ικανοποιήσουν κάθε γούστο.


Σήμερα σκεφθήκαμε τη λύση της μαστίχας, που εκτός από την ωραία φυσική της γεύση και φρεσκάδα που αποδίδει, έχει σημαντικά αποτελέσματα στην προστασία και στη διατήρηση της υγείας μας, μέσω ποικίλων επιδράσεων στον οργανισμό μας.

Η μαστίχα χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα ως φάρμακο για τις διαταραχές του γαστρεντερικού συστήματος.

Μεγάλος αριθμός μελετών αποδεικνύει τις ευεργετικές επιδράσεις της στο πεπτικό σύστημα.

 Φαίνεται να παρουσιάζει προστατευτική δράση στην καρδιά και στα αγγεία, καθώς μελέτες1011 δείχνουν ότι η κατανάλωσή της μειώνει τα επίπεδα της ολικής χοληστερόλης, της LDL («κακής») χοληστερόλης, της λιποπρωτεΐνης α. ενώ παράλληλα προστατεύει καθολικά την LDL χοληστερόλη από οξείδωση (μια διαδικασία που βάζει τον θεμέλιο λίθο για τη δημιουργία αθηρωματικής πλάκας στα αγγεία).

Υλικά:

600γρ αλεύρι
200γρ Βιτάμ
1 κουταλάκι του γλυκού



 μπέικιν πάουντερ
200γρ άχνη ζάχαρη
3 αυγά
15γρ μαστίχα σε σκόνη
130γρ γάλα

Εκτέλεση:

Χτυπάμε στο μίξερ το Βιτάμ με την άχνη μέχρι να αφρατέψει. Ρίχνουμε ένα ένα τα αυγά τη μαστίχα και το γάλα.Σταματάμε το χτύπημα και ενσωματώνουμε το αλεύρι και το μπέικιν. Τυλίγουμε σε μεμβράνη τη ζύμη και αφήνουμε στο ψυγείο για μισή ώρα. Πλάθουμε τα μπισκότα και αλείφουμε την επιφάνεια τους με λίγο αυγό.Τα ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180°C για μισή ώρα περίπου.


Share:

ΕΚΤΟΣ ΕΝΤΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑ . . . Μελομακαρονίαση έχετε δυστυχώς

Το τεστ γεύσης και όσφρησης μου είπε ο γιατρός

να κάνω καθημερινά σπίτι ανελλιπώς

κι  αν αισθανθώ παράξενα να του τηλεφωνήσω

συμπτώματα και τα λοιπά για να του εξηγήσω.

Κι εγώ που είμαι υπάκουος πάντα εις τον γιατρό μου


σ'  ότι μου πει κάθε φορά, πάντα για το καλό μου, αμέσως προμηθεύτηκα και λόγω εορτών,

«λίγα» μελομακάρονα, περίπου ένα  βουνό . . .και κάθε λίγο έπαιρνα ένα να το μυρίσω

μοσχοβολούσε τ΄ άτιμο και για να προχωρήσω να δω αν και η γεύση μου θα ανταποκρινόταν

αμέσως το χλαπάκιαζα, εξάλλου δεν γινόταν να κάνω διαφορετικά καθότι γλυκατζούρης

ίσως απ΄τα πολλά γλυκά να ‘μαι τόσο γλυκούλης.

Το τεστ επαναλήφθηκε περίπου δέκα μέρες συνολικά χλαπάκιασα αμέτρητες πιατέλες

με άριστη την όσφρηση και τέλεια την γεύση, πολύ σωστό  βρήκα το τεστ κι άρχισε να μ’ αρέσει

μα  ξάφνου  ένα μπούκωμα  ένοιωσα στο στομάχι που έφθανε μέχρι ψηλά περίπου σαν στηθάγχη

 μπορεί να ‘  χα και δέκατα, με πιάνει πανικός, ανάστατος τηλεφωνώ έρχεται ο γιατρός

κι  αφού με θερμομέτρησε, πήρε την πίεση μου, εξέτασε την γεύση μου μα και την όσφρησή μου,

εγώ να τρέμω σύγκορμος μην είμαι θετικός τον ρώτησα δειλά – δειλά : « ο  κορονοϊός?»

-«Μελομακαρονίαση  έχετε δυστυχώς

το ξέρω θα με κράξετε «Εμμέτρως  πλην  σαφώς » ως επιστήμων βέβαια και ως καθηγητής

εφόσον το προφθάσαμε  επί ξυρού ακμής

κρούω τον κώδωνα λοιπόν για να συμμορφωθείτε μελομακάρονα σαφώς να μη  ξαναγευθείτε

στο χρονικό  διάστημα ως την πρωτοχρονιά, μετά μπορείτε πια μισό να τρώτε τη φορά

μισό ανά τριήμερο, ένα την εβδομάδα διότι ήδη ανήκετε σε ευπαθή ομάδα.

 Εντάξει , είπαμε γιορτές και ο καθένας θέλει να φάει μελομακάρονα , όμως κύριε Ψαρέλη

εσείς  το παρακάνατε κι ακούστε με καλά ούτ’ ένα πια από σήμερα  ως την πρωτοχρονιά

Μπορεί να είσαστε λεπτός, και άκρως υγιής και για να είμαι  σύντομος  αλλά κι ειλικρινής

χοληστερίνη χαμηλή, ζάχαρο χαμηλά πίεση, ακροαστικά, όλα πολύ καλά,

όμως αν συνεχίσετε μ’ αυτή την τακτική σας  βλέπω πολύ σύντομα εις την εντατική . . . »

Κι αφού κάπως ησύχασα πως δεν ήτο το . . . άλλο πήρα λίγο τα πάνω μου σκέφτομαι τι να κάνω

γιατί  δεν λέω ως γιατρός ,διδάκτωρ στη Βοστόνη καλά τα λέει, έλα ντε  όμως που   δεν  κουμπώνει

 η μπλούζα του η ιατρική  πάνω απ΄την κοιλιά του γιατί  πώς να το κάνουμε τα είχε τα κιλά του

κι αντί να δει τα χάλια του και δίαιτα ν’ αρχίσει μήπως χάσει λίγα κιλά  για να αδυνατίσει

σε μένα βρήκε να τα πει που είμαι τόσο  ωραίος τόσο λεπτός , ερωτικός και μια ζωή  μοντέλος,

 οπότε δεν κρατήθηκα και ευθαρσώς  του λέω:

-« Γιατρέ μου είναι δυνατόν ?  δεν σας  αμφισβητώ, όμως  μ’ αυτά που άκουσα  συνέβη  να σκεφτώ

πως νύχτα το πτυχίο σας το πήρατε με μέσο εγώ είναι αδύνατον όταν κάτι αρέσω

να κάνω τόση αποχή  με άριστη υγεία και σας ρωτώ αν υποστώ μια  υπογλυκαιμία?

Θα κάνω ότι  είπατε , μισό ανά τρεις μέρες, οι νύχτες άρα ελεύθερες θα τρώω  τρεις πιατέλες,

για κουραμπιέδες  βέβαια δεν  είπατε κουβέντα άρα έχω ελεύθερο, τους τρώω με μερέντα,

είναι δικιά μου συνταγή, αφού την άχνη  γλύψω μεσ’ τη μερέντα τους βουτώ πριν τους καταβροχθίσω.

Και  πάμε στα σιροπιαστά , πρώτα στον μπακλαβά, γιατί  συνοφρυώνεσαι  και βλέπετε  λοξά?

ένα ταψάκι μπακλαβά  και ένα σαραγλί νομίζω  είστε σύμφωνος , σαν δόση είναι καλή

γιατί  τι  άλλο έχουμε έτσι «φυλακισμένοι» στο σπίτι όλοι έγκλειστοι το μόνο που μας μένει

μέρες  «χρονιάρες»  άχρονες κι  άχρωμες  δίχως κέφι δίχως παιδιά  για κάλαντα με τρίγωνα στο χέρι

με κλειδωμένες εκκλησιές , με τους δικούς μας χώρια, χρειάζονται  λίγα γλυκά να φύγει η στεναχώρια

μα και παράλληλα για τεστ στην όσφρηση και γεύση μ΄ αυτόν τον κοροναϊό τον πούστη, τον μπαμπέση

που μπλέξαμε  στα ξαφνικά και κυνηγά τους πάντες κι ίσως μου πείτε πως για τεστ  γιατί δεν  τρώω μπάμιες?

Μπάμιες να φας εσύ γιατρέ και όλο σου το σόι που θα μου πεις να φάω εγώ κι αν θέλεις μάθε ότι

χίλιες φορές εντατική  διασωληνομένος και μακαρίτης δέχομαι τέζα και πεθαμένος

μα μπάμιες αποκλείεται να φάω στη ζωή μου σκασίλα για την γεύση μου και για την όσφρησή μου.


Καλά Χριστούγεννα λοιπόν σε όλες και σε όλους

καθίσετε στο σπίτι σας  μη βγαίνετε στους δρόμους

γιατί  σφαίρες τα πρόστιμα πέφτουν σαν το χαλάζι

καθότι τους αρμόδιους πάρα πολύ τους νοιάζει

μήπως κολλήσουμε ιό ο ένας  απ΄τον  άλλο


. . . Θου, Κύριε,  τω στόματι,  δεν θέλω ν΄ αμαρτάνω. . .

Εμμέτρως πλην σαφώς . . . 

Share:

ΔΗΜΟΦΙΛΗΣ

> Ελπίζουμε να βασιστούμε σε πιστούς αναγνώστες και όχι σε ακανόνιστες διαφημίσεις. Ευχαριστώ!

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Blog Archive

Recent Posts