One way or Another: ΕΛΛΑΔΑΡΑ ΠΑΝΤΟΥ.

 One way or Another: ΕΛΛΑΔΑΡΑ ΠΑΝΤΟΥ...ντάουν τάουν Μάαστριχτ!

Στης 2 Σεπτεμβρίου  μας ανακοίνωσε ο κ Νίκος ότι : 

Started new job at International Business School Maastricht

 Full Professor of Sustainable International Business στην εταιρεία International Business School MaastrichtΣήμερα το απόγευμα διάβασα τα παρακάτω λόγια σε μια ανάρτηση του και θέλω να την μοιραστώ μαζί σας γιατί πραγματικά όπως  τα γράφει Ελλαδάρα παντού
- Εχθές βράδυ μετά από 5 ώρες συγγραφικής δουλειάς, κοιμάμαι κυριολεκτικά πάνω στο γραφείο. Μεσάνυχτα πια, και η εξάρτηση του καπνιστή με οδηγεί στο night store της γειτονίας μου, Τούρκικης προέλευσης (όλα αυτά τα μαγαζιά στην Ολλανδία, τα έχουν και δουλέυουν Τούρκοι.
Δε ξέρω γιατί). Είναι ανοιχτά εδώ αυτά τα μαγαζιά.
Λόγω κορώνας δεν πουλάνε αλκοολ μετά τις 8 μμ. Καθώς πληρώνω, και λέω στον υπάλληλο "graag, tot ziens" ("παρακαλώ. τα λέμε" εις την Ολλανδιστήν), ακούω αμέσως "Ρε συ ρώτα με την ευκαιρία, πόσο κάνουν και μια 6αδα καπότες" .
Μου κάνει πλάκα ο Θεός, σκέφτηκα, κι ακούω Ελληνικά. Μάλλον, δε ξύπνησα ακόμα.
Ένας νεαρός φώναζε έξω από το τζάμι. Νόμισα ότι μιλούσε σε μένα. "Άσε ρε μαλάκα" λέει ένας άλλος νεαρός που στεκόταν στην ουρά ακριβώς από πίσω. "Μα αύριο είναι Σαββάτο ρε!

Δεν είπαμε να ζούμε όπως οι Ολλανδοί με πρόγραμμα;". "Ασε ρε, ο Τούρκος είναι φαρμακείο" ξαναλέει ο άλλος. Βγαίνω έξω. Κοντοστέκομαι και ανάβω τσιγάρο. Αντιλάμβάνομαι ότι μια παρέα Ελληναράδων φοιτητών στέκεται δίπλα μου. Ο ένας κρατούσε ένα μπουκάλι, τον "Τζόνι που πορπατά". Ένας άλλος κρατούσε παραμάσχαλα ένα δέμα με χαρτιά υγείας! Ο τρίτος κάπνιζε ένα μπάφο μυρωδάτο σαν μπουρί και φυσσούσε τα ντουμάνια επιδεικτικά!
Χρησιμοποιούν ότι "γαλλικά" ξέρουν στα Ελληνικά και βρίζουν τον Τούρκο υπάλληλο, ενώ αρχίζουν και οι 4 να συνθέτουν ελληνικά ποιήματα: "Γεια σας ρε Ελληναράδες, που γα....τε τις Τουρκάλες, κάνοντας μαστουρωμένη συνουσία, με καπότες Ολλανδίας!"

Νομίζω, ότι κάπου, κάπως, κάποτε είχα ξαναακούσει παρόμοια ομοιοκαταληξία και θεματολογία! Καθώς προχωράω στο απέναντι πεζοδρόμιο, .βλέπω μια φοιτήτρια μου Ολλανδέζα πάνω στο ποδήλατο. Χάρηκε που με είδε μετά από καιρό και σταματάει να με χαιρετήσει. Είναι μαζί με άλλες 2 φίλες της, οι οποίες σταματάνε κι αυτές. Είναι ντυμένες στην τρίχα και πάνε σε πάρτυ σε σπίτι άλλων φοιτητών, από οτι μου είπε η φοιτήτρια μου.
Ακούω από το απέναντι πεζοδρόμιο, από την παρέα των καλόπαιδων, "Ρε μαλάκα , κοίτα 3 ξανθά θεομ...να!" Κι αρχίζουν πάλι να λένε στίχους, ο ένας που κρατά το Τζόνι φωνάζει "να χαρώ, να χαρώ το Ολλανδικό μωρό!" κι ο άλλος με τα χαρτιά υγείας παραμάσχαλα τραγουδεί το εξής: "ξημερώματα, δίνετε πουτ...κια δικαιώματα". Με πήραν τα γέλια.

Τι δημιουργικός λαός που είμαστε τελικά! Με ρωτάει η φοιτήτρια μου αν τους ξέρω. Της είπα όχι και καληνύχτισα. Προχώρησα στην όδο που μένω.
Ούτε στα 20 μέτρα ακούσα: "Ρε ναι το μαλάκα σου λέω, .....πήγε και πήρε αμάξι αγροτικό ....ναι ρε σου λέω..τι γκόμενο πέτυχα ρε πούστη μου.....τούβλο...χωριάτης...καλά μου τα λέγες... Άκου τι μου στειλε απόψε σε μήνυμα "χτυπάει η καρδιά μου σαν την καμπάνα, για τα μάτια σου τα πλάνα" , κάτσε να στο στείλω να γελάσεις".
Εμένα πάλι αυτό μου θύμισε πανηγύρι στο χωριό. Δεν άντεξα. Γύρισα και κοίταξα.

Οι ματιές μας διασταυρώθηκαν με την τύπισα. Ντυμένη στα μαύρα, κάπως γκοθομεταλού την έκοψα. Καθόταν κατάχαμα και κάπνιζε επίσης το "παπόρι απ' την Περσία που πιάστηκε στην Κορινθία" . Μοσχοβολούσε όλο το στενό! Μιλούσε μάλλον με τον "αέρα" του "σε ξένη χώρα είμαι, ότι θέλω λέω και κάνω.
Ποιος θα με πάρει χαμπάρι; " . Ίσως πρέπει να βγαίνω πιο συχνά έξω αργά να παίρνω μια "τζούρα" Ελλάδας κι εγώ!

Όλα αυτά εχθές γύρω στα μεσάνυχτα ντάουν τάουν στο Μάαστριχτ. One way or another...Ελλαδάρα Παντού τελικά!

Nikos Kalogeras


Y.Γ Καλά να περνάτε κ Νίκο και προσοχή στα α πέριξ!!
Share:

Αλλάζει η ώρα την Κυριακή - Τι προβλέπεται για τις αλλαγές της ώρας από τον Μάρτιο

 Μία ώρα πίσω πρέπει να βάλουμε τα ρολόγια από σήμερα το βράδυ.

 Κυριακή 25 Οκτωβρίου στις 04.00 τα ξημερώματα, λόγω της αλλαγής από τη θερινή στη χειμερινή ώρα οπότε  στις 04.00 γυρνάμε τους δείκτες μια ώρα πίσω, πρέπει να δείξουν 03.00.

Οι αλλαγές ώρας βέβαια θα σταματήσουν το Μάρτιο του 2021 μετά από απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Οι χώρες της Ε.Ε. που θα αποφασίσουν να διατηρήσουν τη θερινή τους ώρα θα πρέπει να πραγματοποιήσουν την τελική τους αλλαγή την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου του 2021.

 Αλλά οι χώρες οι οποίες προτιμούν να διατηρήσουν τη χειμερινή τους ώρα μπορούν να προσαρμόσουν οριστικά τα ρολόγια τους την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου του 2021, σύμφωνα με το σχέδιο νόμου που εγκρίθηκε από τα μέλη του ΕΚ με 410 ψήφους υπέρ, έναντι 192 κατά και 51 χώρες απείχαν.

Share:

Σε σένα Αγρότισσα, Μάνα της γης, χρωστάμε

Εσένα , Αγρότισσα, σε θυμάμαι από παιδί.

Ανδρικές μαύρες γαλότσες, ανδρικό πουκάμισο με φθαρμένους γιακάδες και παλιό παντελόνι του πατέρα, η φορεσιά σου.


Μεγάλα τα νούμερα της μπότας, φαρδιά τα ρούχα σου, πολύ !
Βούλιαζες πολλές φορές μέσα στη λάσπη και όταν σε τραβάγαμε να βγεις, έβγαινε πρώτα το λευκό σου πόδι και έμενε η φαρδιά μπότα χωμένη βαθιά …
Ξεκαρδιζόμασταν στα γέλια εμείς, γέλαγες κι εσύ!
Ένας κανονικός παλιάτσος, έμοιαζες ..Παλιάτσος , του χωραφιού…
Μόνο που αντί για σγουρή περούκα, άσπρο μαντήλι φορούσες στο κεφάλι, που έπεφτε μέχρι σχεδόν τη μύτη σου και κάλυπτε τις βαθιές ρυτίδες στο μέτωπο- αταίριαστες με τη νιότη σου .
Τώρα σκέφτομαι, Αγρότισσα, ότι ποτέ δεν σε είδα να φοράς γυαλιά ηλίου.
Αμίλητη, σκυμμένη κι αφοσιωμένη στη δουλειά.
Ξεβοτάνισμα ή σπορά, πότισμα ή μάζεμα του βαμβακιού, πατάτες στα ζεμπίλια και τα σκόρδα μάτσα μεγάλα, δέσιμο σφιχτό με σχοινί και όλα στο σωρό, πάντα ίδια ήσουνα, ακούραστη σαν μηχανή ..
Μικρός Παράδεισος ήταν το διάλειμμα στον ίσκιο της παλιάς καρότσας με την κουτσαδούρα τη βαριά – το παιδικό μας στοίχημα, ποιος θα καταφέρει αλήθεια να τη σηκώσει!- κι Εσύ, Αγρότισσα, με όλα τα καλά του Θεού στο πανέρι σου, φρέσκο τυρί , ντομάτα κόκκινη, ελίτσες και αγγουράκι- θεϊκό το κολατσιό σου , έχω ακόμη τη γεύση του στο στόμα …
Και μετά, νεράκι δροσερό και το περίσσευμα από το ποτήρι του πλαστικού παγουριού με το φελιζόλ απέξω, το έριχνες δήθεν αδιάφορα στο χώμα, αλλά αποκλείεται να μην ήξερες ότι θα έβγαζε πάντα αυτή τη μυρωδιά που σου’ρχεται να σκύψεις και μια μπουκιά χώμα να αρπάξεις και να το βάλεις γρήγορα στο στόμα - τόσο πρωτόγονα, που τάραζε τα μέσα σου!
Και μετά , τους χειμώνες τους δύσκολους, γύρω από την ξυλόσομπα, με το μεγάλο παράθυρο της κουζίνας να βλέπει στο δρόμο- σε παρατηρούσα Αγρότισσα, να παρακαλάς το Θεό να σταματήσει την καταιγίδα, το χαλάζι και το χιόνι, που σου κατέστρεφε τη σοδειά..
Σε είδα Αγρότισσα, να βγαίνεις στη σκάλα του σπιτιού και να πετάς αλάτι στο χαλάζι για να λιώσει και τα μάτια σου γεμάτα δάκρυα, να παρακαλούν για λίγο έλεος, να σωθεί έστω κάτι από όλα τα χαμένα..
Και την άνοιξη, Αγρότισσα , σε είδα μαζί κι Εσύ να αναγεννιέσαι, σαν ένα με τη φύση γύρω σου , σαν μακρύ κλαδί ενός γεμάτου χυμούς δέντρου, ζωντανή και γενναία, πάνω στο τρακτέρ, σέρνοντας την καρότσα, το χωνί ή το αλέτρι, σηκώνοντας εξάρες σωλήνες και πηδώντας σαν ζαρκάδι πάνω από τις βαμβακιές, που όλο ψήλωναν…
Πιο πολύ από όλα όμως, Αγρότισσα, θυμάμαι τα μάτια σου, που καθρέφτιζαν βαθιά μέσα τους , τη Μάνα γη…
Μάνα κι εσύ, γινόσουν για τη γη σου ολόκληρη μια μήτρα, που σεβόταν τα χώμα και το νερό, τους σπόρους και τα μικρά φυτά, τα φρόντισες με στοργή, τα κανάκευες, τα τάιζες , μέχρι αυτά να γίνουν, τα δικά σου γεννήματα…
Τα δικά μας γεννήματα ..
Του κόσμου τα γεννήματα..
Γι’αυτό δεν σε πρόδωσε η Γη σου ποτέ...
Τώρα δακρύζεις όχι πια για τα χαλάζια που σου παίρνουν τη σοδειά , αλλά γιατί, απόμαχη της δουλειάς, σου δίνουν ψίχουλα για να ζήσεις…
Γιατί στις νέες του χωριού σου, κανένα λόγο δεν βρίσκεις πειστικά να πεις, για να μείνουν στη γη τους
Γιατί τα χώματα πια δεν τα σέβονται οι Άνθρωποι και η ψυχή σου ανακατεύεται, από τον αρχέγονο φόβο - , Εσύ ξέρεις ότι η Μάνα Γη, όταν θυμώνει, εκδικείται!
Γιατί βλέπεις τα σημάδια του θυμού της και νιώθεις κοντά, την μεγάλη έκπτωση..

Η γενιά σου Αγρότισσα, ήταν πριν από τους Πρωτόπλαστους, αλλά αυτό, τον πόνο δεν τον σταματά …

Ευαγγελία-Λίτσα Λιακούλη 
Share:

Μαθαίνοντας για το θαύμα της Αγίας Παρασκευής στην Χίο

Μέσα στην τραγελαφική καθημερινότητα που ζούμε ας διαβάσουμε και κάτι όμορφο και γαλήνιο.

Related image
Μιλώντας με μια φίλη μου πριν λίγο μου είπε ότι έχει να πάει και στην Αγία Παρασκευή να ανάψει ένα κεράκι που αύριο γιορτάζουμε το θαύμα της.

Με απορία ρώτησα ποιο θαύμα; έλα μου λέει όλοι οι Χιώτες το ξέρουν, με λίγα δεύτερα παύση, χμ εσύ μου λέει δεν είσαι από την Χίο.

Μου είπε την ιστορία που γνώριζε, αλλά μου είπε κιόλας για ψάξε το να δεις τι έχει γίνει.

Και έτσι λοιπόν είμαστε εδώ τώρα και σας γράφω, γιατί δεν είναι ένα απλό θαύμα, θα μου πεις ένα θαύμα δεν είναι ποτέ απλό, αλλά νομίζω αυτό ξεχωρίζει!

Το έψαξα λοιπόν και έτσι σας παραθέτω αυτά που έμαθα.

Ο ναός αυτός καταστράφηκε από τους Τούρκους κατά τις σφαγές του 1822 (όταν συνέβη το θαύμα, η Χίος ανήκε ακόμη στην εξουσία των Γενουατών).


Ένας ευσεβής λοιπόν ασκητής ιερομόναχος το όνομα του ήταν Αμβρόσιος, μετέβη στο ναό της Αγίας Παρασκευής στο Παλαιόκαστρο της Χίου για να τελέσει τον εσπερινό κατά το δειλινό της 13ης Οκτωβρίου. 


Κατά τη διάρκεια του εσπερινού, άρχισε να πέφτει αδιάκοπα βροχή και όσο περνούσε η ώρα η βροχή δυνάμωνε.
Επρόκειτο για πραγματική θεομηνία. Εξαιτίας της ραγδαίας καταιγίδας, η οποία εξακολουθούσε με αμείωτη ένταση, ο Αμβρόσιος, ιερέας άξιος, άνθρωπος ευλαβής και θεοφοβούμενος, παρέμεινε στον ιερό ναό και προσευχόταν αδιάκοπα στο Θεό και την αγία Του Παρασκευή να καταπαύσει την τρομερή καταιγίδα που από ώρες είχε πλήξει το νησί, ενώ αγνοούσε ακόμη ότι η θάλασσα είχε πλημμυρίσει και ορμούσε να καταποντίσει τη Χώρα της Χίου.

Καθώς ο Αμβρόσιος προσευχόταν αποκοιμήθηκε σε ένα στασίδι του ναού. Τότε του αποκαλύφθηκε ένα όραμα˙ είδε να ανοίγει η στέγη του ναού και να ξεπροβάλλει μέσα από ένα φωτεινόμορφο σύννεφο η μορφή μιας σεμνής γυναίκας με τα χέρια της σηκωμένα προς τον ουρανό.

Ο Αμβρόσιος έτρεμε από το φόβο του και τότε ακούστηκε μια γυναικεία φωνή που έλεγε: ‘Αμβρόσιε, μη φοβού. Εγώ είμαι η Οσιομάρτυς Παρασκευή, σέσωσταί σου η Πατρίς’. (η πατρίδα σου σώθηκε)
Ακούγοντας αυτά ο Αμβρόσιος, πλήρης χαράς, ξεκίνησε να ψέλνει τον Όρθρο με ευλάβεια και ενώ ξημέρωνε ήρθαν οι κάτοικοι από τη χώρα και του ανήγγειλαν ότι η θάλασσα είχε βγει από τα όριά της και απείλησε το νησί με κατακλυσμό.
Τότε ο ευσεβής Αμβρόσιος διηγήθηκε στους κατοίκους το όραμα της Αγίας Παρασκευής και τους κάλεσε να τελέσουν λιτανεία με την εικόνα της Αγίας για να εξιλεώσουν με αυτόν τον τρόπο την οργή του Θεού. Έτσι λοιπόν με τη λιτανεία που τέλεσαν οι κάτοικοι και τις πρεσβείες της Αγίας κόπασε η θάλασσα, επέστρεψε στα φυσικά της όρια, σταμάτησαν και τα άλλα καιρικά φαινόμενα και σώθηκε το νησί και ο λαός.

Από τότε και κάθε χρόνο, στις 14 Οκτωβρίου, οι κάτοικοι της Χίου γιορτάζουν με ευλάβεια τη μνήμη του μεγάλου θαύματος, προς δόξα του Κυρίου και της αγίας οσιομάρτυρος Παρασκευής.

Μάλιστα, για να δείξουν την ευγνωμοσύνη και την αγάπη τους προς την αγία, οικοδόμησαν περικαλλή ναό αφιερωμένο στο άγιο όνομά της, στην άκρη του γιαλού, για να κρατάει η αγία τη θάλασσα χαλινωμένη και να μην κινδυνέψει ξανά το μυροβόλο νησί.
Το θαυμαστό αυτό γεγονός της διάσωσης της νήσου, με τη μεσιτεία της Αγίας Παρασκευής, εορτάζεται πανηγυρικά όχι μόνο στη Χίο, αλλά και στην περιοχή των Μεγάρων, στην Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής των Γερανείων (Μαζίου), όπου, από το εσπέρας της παραμονής της εορτής (13 Οκτωβρίου), τελείται πανηγυρική αγρυπνία, κατά το αγιορείτικο τυπικό, που διαρκεί μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της κυριωνύμου ημέρας (14 Οκτωβρίου), υπενθυμίζοντας έτσι ότι η αναμενόμενη βοήθεια δεν έρχεται από τον ανθρώπινο παράγοντα αλλά από τον ίδιο τον Θεό.






Share:

Τι Τσε Γκεβαρα τι Τσε για Μα (στίχι)!!! Τι Τσε και φως !!

Αυτό το άρθρο γράφτηκε πριν 5 χρόνια  στης 6 Οκτωβρίου....
 Και επειδή είμαι και σκοτεινός τύπος όπως λέει ένας φίλος που πηγαίνω βράδυ να μαζέψω το μαστίχι...( που χρόνος την ημέρα;;) 

Ετσι η ανάρτηση απο το mastixi.blogspot.gr αφιερωμένη!!
Αλλά με πολύ νόημα σε όλα του τα σημεία!!

-----Ακόμα δεν είχε ξημερώσει, το σκοτάδι ήταν πυκνό, και το φεγγάρι ήτρεχε πίσω απ´ τα σύννεφα.
Εφορτώσαε τα πράματα στο αγροτικό, καμωτήρια, φροκαλιές, σύκλες, σακούλες, και σβέλτα εξεκινήσαε να προλάβοε τη ζέστη και την βροχή.

Ο δρόμος στο Πυργί παρά την ώρα, γεμάτος αυτοκίνητα τσε μηχανάτσα, όλο το χωριό πα όξω, ετούες τις δύσκολες εποχές,το μαστιχάϊ, ευτυχώς αποτελεί για όλους μας, το τελευταίο αποκούμπι.

Δουλειά δύσκολη, επίπονη, κουραστική, τσίβγεις, κουτουλάς, βγάλεις τα μάθια σου, κάθε χρόνο και χειρότερα.

Έτσι όπως καλλιεργούσαν οι παππούδες μας,καλλιεργούμε κι εμείς, ευτοί στην Χώρα, το μόνο που βλέπουν, είν' οι καρέκλες τους, σαν να μην υπάρχουμε, το χωράφι το ´χουν ξεχάσει, μόνο να μας βάλου λέιζερ ξέρου, να πλερώσου ανθρώπους, για να φτιάξου εργαλεία, για το χωράφι, στο 

τσέντιμα, στο καωμα, τσε στο καθάρισμα, ......... ούργιοι είναι; 

Ευτοί,ούτε την σιτσά, απ´ το πιξάρι, εν εγνωρίζουν, καλά και κάποιοι δικοί μας, κόβγει το τσεφάλι των, και φέραν τα φυσιτίρια, και τα χορτοκοπτικά, και τουλάχιστον τώρα, το ξύσιμο και το φροκάλιμα, ειν' πιο ξεκούραστα.

Μου λέε τις προάλλες, η Μαρία του Φανή, που σπουδάζει στην Αθήνα, ότι η Coca Cola είναι παντοδύναμη, γιατί είν' μονοπώλιο ......, γιατί εμείς εδώ τι είμεστε τις λέω;

Τσοιμάστε θκειέ, αλλόρτοι, μου λέει!!!

Αν είχαν άλλου το μαστίχι,  ειν' να το μοσχοπουλού, τσ' όχι α το 'χου, να κάμνου τα παιχνίδια τω, ευτοί στην Χώρα, στην πλάτη τη δική σας.

Μ' αυτά, και με αυτά, στο μυαλό μου, εφτάσαε στα "Μαλίδια", το σκοτάδι ήταν ακόμα πυκνό, ήψαε τους φακούς τσε φώτισε.



Που α πά, α φωτίσει τσε για το μαστίχι!!!!

ΥΓ  : το επανέφερα για να δούμε οτι από τότε μέχρι τώρα, τα παιδιά στην ένωση έχουν φέρει την μαστίχα σε τρελά μονοπάτια , που κάθε μέρα και καλυτερεύει και προοδεύει και πολλά άλλα!!

Τώρα μπορούμε να πούμε οτι τα παιχνίδια που κάνουν είναι για την πλάτη των Μαστιχοπαραγωγων και όχι την δική τους!!

Share:

Δύο Ελληνίδες έγιναν «βασίλισσες της κουζίνας του κόσμου» και με μαστίχα Χίου!

Δύο κορίτσια της ομογένειας ανακήρυξαν την ελληνική κουζίνα την καλύτερη στον κόσμο.

Η Πένυ και η Ντέζι συμμετείχαν στο δημοφιλές πρόγραμμα «Plate of Origin». 
Στο ριάλιτι μαγειρικής Plate of Origin του Channel 7 της Αυστραλίας κέρδισαν την πρώτη θέση και τα 100000 δολάρια.
Η ομάδα της Ελλάδας με τα δυο κορίτσια της κατάφερε να είναι η καλύτερη ανάμεσα σε ομάδες που συμμετείχαν στον διαγωνισμό.
 Μαγειρεύοντας ελληνικά πιάτα ανάμεσα σε 10 χώρες ( Βενεζουέλα,  Ιταλία, Γαλλία, Αυστραλία, Κίνα, Βιετνάμ, Καμερουν, Ινδία, Λίβανος,) κατέκτησαν για την Ελλάδα τον τίτλο της καλύτερης κουζίνας του κόσμου.

Στον τελικό, η ελληνική ομάδα κατάφερε να κερδίσει εκείνη του Βιετνάμ. 
Οι δύο ξαδέρφες είναι παιδιά μεταναστών. Γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Αυστραλία. Η Πένυ είναι από την Κρήτη, αλλά και από τις Σέρρες. Σπούδασε Οργάνωση και Διοίκηση Αθλητισμού, όμως, την κέρδισε η μαγειρική και έτσι έχει ανοίξει το δικό της ζαχαροπλαστείο. Είναι παντρεμένη με Έλληνα και έχει δύο παιδιά. Τα καλοκαίρια, μάλιστα, έρχεται στη χώρα μας για διακοπές.

Η Ντέζι έχει καταγωγή από τη Λέσβο και αγάπησε τη μαγειρική, βλέποντας τη μητέρα και τη θεία της στην κουζίνα. Έχει παντρευτεί Ιταλό και έχει μία κόρη 11 ετών, η οποία μάλιστα την ενθάρρυνε να δηλώσει συμμετοχή με την ξαδέρφη της, Πένυ, στο σόου μαγειρικής.

Τα κορίτσια κατάφεραν να κερδίσουν το πρώτο βραβείο, φυσικά, με ελληνική παραδοσιακή κουζίνα. Το μενού τους περιελάβανε γαρίδες, τυρόπιτα με πιπεριές, αρνάκι στο φούρνο με πατάτες και ελληνική σαλάτα, ενώ για επιδόρπιο σέρβιραν στους κριτές γαλακτομπούρεκο με παγωτό μαστίχα. Η νίκη τους είναι αφιερωμένη στους απανταχού Έλληνες.





https://www.facebook.com/PlateOfOriginAU/
Share:

Τα χαρακτηριστικά του ιδανικού δάσκαλου

 Καλησπέρα, καλησπέρα!!

Αφού αρχίσαν τα σχολεία, ας δούμε ένα άρθρο για τα χαρακτηριστικά του ιδανικού δάσκαλου μέσα από τα μάτια του Μπουσκάλια αλλά και τα δικά μου.

Διάβασα ένα απόσπασμα για τα χαρακτηριστικά του δασκάλου και είπα να τα μοιραστώ μαζί σας, γιατί πραγματικά με συγκίνησαν και το θεωρώ χρήσιμο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν:
Κάποια ιδανικά χαρακτηριστικά για τον δάσκαλο είναι:

  • Αγάπη προς τον εαυτό του:  Όπως λέει ο Μπουσκάλια δεν μιλάμε για τον άνθρωπο που στέκεται μπροστά στον καθρέφτη και υποστηρίζει πόσο όμορφος είναι, αλλά μιλάμε για τον άνθρωπο που έχει ευθύνη απέναντι στον εαυτό του να τον μεγαλώσει, να τον γεμίσει με γνώση και εμπειρίες έτσι που να μπορούν οι μαθητές να τον δουν και να τους γίνει πρότυπο.
  • Να  σέβεται τη μοναδικότητα του κάθε παιδιού: Ακούγεται τόσο συνηθισμένο αλλά πραγματικά είναι τόσο αληθινό και θα έπρεπε να δίνουμε βάση.  Ο Μπουσκάλια υποστηρίζει συγκεκριμένα "Πως η ουσία της παιδείας δεν είναι να παραγεμίσει το κεφάλι των μαθητών με πληροφορίες αλλά να τους βοηθήσει να αποκαλύψουν την μοναδικότητα τους και να τους δείξει τρόπους να την αναπτύξουν και να τη μεταδώσουν σε άλλους"
  • Να αποφεύγει τις ετικέτες:  Οι ετικέτες ίσως οδηγούν στην καταστροφή καθώς χαρακτηρίζουν ένα παιδί και μπορούν να το ακολουθήσουν σε όλη τους τη ζωή.
  • Να είναι αυθόρμητος όσο μπορεί: Να γελάει με την καρδία του όταν ένα παιδί λέει κάτι αστείο ή όταν δεν είναι καλά ας το εκφράσει στα παιδιά. Μπορεί να πει "Κοιτάχτε παιδία, μην το παρακάνετε σήμερα γιατί δεν έχω τα κέφια μου"
  • Να μοιράζεται γνώμες, απόψεις: Πως θα σας φαινόταν η ιδέα αντί για να βάζετε βαθμούς σε μια εργασία, να λέτε τη γνώμη σας για το γραπτό ενθαρρύνοντας το παιδί να συνεχίσει; ΄Μπορεί να γίνουν και τα δύο βαθμός και γνώμη
  • Να είναι ελέυθερος:  Να δοκιμάζει, να πειραματίζεται, να κάνει λάθη. Για να μπορέσουμε να διδάξουμε τη μάθηση θα πρέπει να έχουμε μάθει από τα λάθη μας!
  • Να είναι όσο μπορεί χαρούμενος για τη δουλεία του: Όλοι έχουμε πολύ σοβαρά προβλήματα να αντιμετωπίσουμε αλλά όταν πάμε στη δουλεία ας αφεθούμε λίγο στα μάτια των παιδιών!



Αυτά από εμένα!!Μπορεί να επανέλθω σύντομα, με επόμενο άρθρο με το βιβλίο που έχω ξετρελαθεί

Πηγή: Να ζείς, να αγαπάς, να μαθαίνεις, Λεο Μπουσκάλια (1998)

Share:

Με κανέλα και μαστίχα-Κουλουρακια μιας άλλης εποχής!

Η Κυρία Ελένη κοντεύει 90. Κατάγεται από την Αίγυπτο και μιλάει πέντε γλώσσες...... έφτιαχνε τα πιο όμορφα κουλουράκια. Ανακάλυψα πάλι τη συνταγή της και τη μοιράζομαι μαζί σας για να χαρείτε νόστιμα, παραδοσιακά, τραγανά κουλουράκια .....ότι πρέπει για τον καφέ.

Η συνταγή είναι άλλων εποχών, τότε που οι οικογένειες ήταν πιο μεγάλες και ο χρόνος πιο διαθέσιμος. Εγώ σας δίνω τα συστατικά για μισή δόση της κυρία Ελένης




Υλικά
48 - 60 κουλουράκια

250 γρ. βούτυρο, σε θερμοκρασία δωματίου
1 φλιτζάνι (250 ml) ζάχαρη
2 αυγά
4 φλιτζάνια αλεύρι γ.ο.χ
2 κ.γ. (10 ml) μπέικιν πάουντερ
1 κ.γ. (5 ml) κανέλα
1/2 κ.γ. (2.5 ml) μαστίχα
1 αυγό για επάλειψη
Σουσάμι

Εκτέλεση

Προετοιμάζομε τα υλικά.

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180C αντιστάσεις.

Χτυπάμε τη ζάχαρη με τα αυγά καλά. Προσθέτουμε τα δύο αυγά και χτυπάμε ακόμα λίγο.

Προσθέτουμε το αλεύρι κοσκινισμένο με το μπέικιν πάουντερ, την κανέλα και τη μαστίχα και ανακατεύουμε καλά.
Ζυμώνουμε καλά και αφήνουμε τη ζύμη να ξεκουραστεί για μισή ώρα. Αν κάνει ζέστη στο ψυγείο αλλιώς έξω.
Πλάθουμε σε ότι σχήμα προτιμούμε και καλύπτουμε με σουσάμι.

Ψήνουμε στο φούρνο στους 180 C βαθμούς για 20 με 25 λεπτά περίπου μέχρι να φουσκώσουν και να ροδίσουν.



  1. Διατηρούμε σε μεταλλικό κουτί.


  2. Καλή επιτυχία ~ Καλή απόλαυση

  3.  Από την κ Σοφία( 

    Prof Sophie) και το cookpad.com



Share:

Μαστιχολεξικό !! Μαστίχα και ερμηνείες ..

Μαστίχα Χίου, διάσημη σε όλο τον κόσμο για το ιδιαίτερο άρωμά της και τη διαμαντένια όψη της.


Γνωστή στους περισσότερους Χιώτες η επίπονη διαδικασία καλλιέργειας και επεξεργασίας της Μαστίχας. Ποιοι όμως από εμάς γνωρίζουν την "ορολογία" που χρησιμοποιούν οι παραδοσιακοί μαστιχοπαραγωγοί των νοτιοχώρων; Πόσοι γνωρίζουν τι είναι τα πυξάρια, το κοκκολόγι, το τιμητήρι και η βολαρίδα;

  • Αδιάλογον: Η μαστίχα που δεν έχει καθαρισθεί
  • Άμια: Τριγωνικό αιχμηρό εργαλείο για το καθάρισμα του εδάφους κάτω από τους σχίνους
  • Ασπροχωμάτισμα: Η τοποθέτηση άσπρου χώματος πάνω στα τραπέζια
  • Βολαρίδα: Χλωρή μαστίχα που έχει γίνει βώλος
  • Βότομος: Ονομασία σχίνου
  • Γεροφύντανα: Μικρός σχίνος που δε μεγαλώνει
  • Δάκρυ: Η μαστίχα που κρέμεται από το δέντρο
  • Δακτυλιδόπετρα: Η μαστίχα που κρέμεται από το δέντρο
  • Δανεικές: Συντροφιές γυναικών που αναλάμβαναν από κοινού το καθάρισμα της παραγωγής τους
  • Καθάρισμα: Η απαλλαγή της μαστίχας από ξένες ύλες με τη βοήθεια αιχμηρού εργαλείου
  • Καντηλιέρα: Συνεχόμενα δάκρυα που κρέμονται το ένα κάτω από το άλλο
  • Κασάκι: Χώρος αποθήκευσης μαστίχας
  • Κεντιά: Το τελευταίο μάζεμα του στεγνού μαστιχιού από το κορμό και τα κλαδιά του σκίνου
  • Κεντητήρι: Εργαλείο χαράγματος κορμού και κλαδιών στου σχίνου
  • Κέντος: Το χάραγμα των σχίνων
  • Κοκκολόγι: Το μάζεμα κούκουδων μαστίχας τον χειμώνα
  • Κοκκολογώ: Μαζεύω τη μαστίχα από το έδαφος
  • Καλλιμασιώτης: Ονομασία σχίνων
  • Κοσκίνισμα: Ο διαχωρισμός της μαστίχας σε 4 διαφορετικά μεγέθη με τη χρήση 4 διαφορετικών κόσκινων
  • Κουκούρι: Μαστίχα σε σκόνη
  • Κρεμεντίνος: Ονομασία σχίνων
  • Μαλαθούνι: Πανέρι για το μάζεμα της μαστίχας
  • Μάντσι: Πυκνή φυτεία σχίνων
  • Μαρουλιώτης: Ονομασία σχίνων
  • Μαστιχομαζώματα: Εποχή συλλογής μαστιχιού
  • Νεροπινάδα: Η μαστίχα που έχει βραχεί και ανακατευτεί με χώμα
  • Ξεφυλλίζω: Απομακρύνω τα κολλημένα φύλλα από το μασίχι
  • Ξύσιμο: Καθάρισμα τραπεζιών κάτω από τους σχίνους
  • Πάστρεμα: Καθάρισμα του μαστιχιού
  • Πίτα: Πολλές σταγόνες μαστίχας που έχουν ενωθεί στο έδαφος
  • Πιτολόγημα: Το μάζεμα της χοντρής μαστίχας
  • Πλύσιμο: Καθάρισμα μαστίχας από το χώμα με θαλασσινό ή γλυκό νερό
  • Πυξάρι: Νέος σχίνος
  • Ριζάκι: Πολύ ψιλό μαστίχι
  • Ρίνιασμα: Το πρώτο κέντημα
  • Ταχτάδιασμα: Διαχωρισμός μαστιχιού με την κίνηση του ταχτά
  • Ταχτάς: Κόσκινο σε σχήμα ωοειδές με ψιλές τρύπες
  • Τιμητήρι: Εργαλείο συλλογής πηγμένης μαστίχας που μοιάζει με σπάτουλα
  • Τραπέζι: Ισοπεδωμένος χώρος κάτω από κάθε σχίνο
  • Φλισκάρι: Η μαστίχα που κρέμεται από το δέντρο
  • Φροκάλημα: σκούπισμα του τραπεζιού με χειροποίητες σκούπες που γίνονται από
    αγριελιά, αχινοπόδι ή αθρίμπα
  • Φυντάνι: Νέος σχίνος
  • Ψιλό: Σταγόνες που όταν πέσουν στο έδαφος έχουν γίνει στρογγυλές
Αξίζει να σημειωθεί ότι κάποιες ερμηνείες διαφέρουν λίγο από χωριό σε χωριό, ενώ κάποιες από τις παραπάνω λέξεις δεν χρησιμοποιούνται σε όλα τα μαστιχοχώρια.
ΥΓ : Αυτό το κείμενο το είχα διαβάσει πριν κάτι χρόνια το (1/10/2014), δεν θυμάμαι να σας πω που, και ποιος το έγραψε. Απλά σε κάτι που έψαχνα σε παλιές εκδώσεις του blog το είχα σαν πρόχειρο και είπα να σας το θυμίσω , και να μάθουν και οι νέοι και οι ξένοι!!
Εαν μάθω θα σας βάλω και την πηγή!
Share:

Κυριακή βράδυ, είχανε μαζέψει καμιά δεκαριά πουτάνες....

 

Κυριακή βράδυ, είχανε μαζέψει καμιά δεκαριά πουτάνες

έξω από ένα ξενοδοχείο της οδού Μενάνδρου.

Ανάμεσά τους και την Άννα.
Την πετάξανε σε ένα κελί, μαζί με τις άλλες. Η ώρα 11:00.
Σε μισή ωρίτσα πλάκωσαν οι δικηγόροι.
Μια – μια οι αλλοδαπές την έκαναν. Πληρώνανε οι νταβατζήδες τους.
Ξέμεινε η Άννα.
– Ο δικός σου ο δικηγόρος;
– Δεν έχω δικηγόρο…
Οι Αστυνομικοί κάτι μυρίστηκαν. Έχουνε δει πολλά τα μάτια τους.
Την πήραν την Άννα και την πήγαν στον Αξιωματικό Υπηρεσίας.
– Από που ξεφύτρωσες εσύ;
Η Άννα κάτι πήγε να ψελλίσει αλλά δεν της έβγαινε ήχος.
Μόνο ένα δάκρυ. Κι αυτό στεγνό…
Η Αστυνομικίνα, που έκοβε χαρτόσημα στο γραφείο, επηρεάστηκε.
Εντάξει. Δεν είναι και το πιο συνηθισμένο
να βλέπεις Ελληνίδες και καλοβαλμένες κοπέλες σαν την Άννα,
να κάνουν πιάτσα στη Μενάνδρου.
Άσε που είχαν βρει στο τσαντάκι της και κάτι φωτογραφίες.
Κι ανάμεσα στις άλλες φωτογραφίες, ένα βρέφος ολίγων μηνών.
– Το μωρό ποιανής είναι;
– Δικό μου
– Πόσο μηνών;
– Έξι
– Και που το έχεις τώρα;
– Το φυλάει ο άντρας μου
– Και ξέρει ο άντρας σου που γυρνάς
– Όχι, δεν το ξέρει…
Βουβαμάρα. Οι Αστυνομικοί αλληλοκοιταζόντουσαν.
Την αστυνομικίνα την είχε πιάσει το μητρικό της. Μανούλα κι αυτή....
Σηκώνεται, φέρνει στην Άννα λίγο καφέ.
– Γιατί ρε κοπέλα μου;
Έτσι ξερά, ένα «Γιατί». Και σαν τι άλλο να πεις;
Να πεις δηλαδή ότι η Άννα
που έλιωσε βρακάκια να σπουδάσει Φιλοσοφική Αθηνών
κι εξ ον από το ξεφτιλισμένο το πτυχίο
είχε και ένα μεταπτυχιακό στην ιστορία της Τέχνης,
δούλευε τώρα σε ένα πολυεθνικό σούπερ μάρκετ για 480 ευρώ το μήνα;
Κι επιπλέον, την πιάνουν να κάνει πιάτσα στα Χαυτεία;
Στα κωλάδικα που πάνε για να πηδήξουν οι Πακιστανοί;
Πως να το πεις;
Γιατί άμα το πεις, έρχεται η σειρά του να ρωτήσεις
και για πιο λόγο γίνανε όλα αυτά; Και ποιος φταίει;
Και μήπως φταις κι εσύ που γίνανε όλα αυτά, όπως σκατά γίνανε.
Και δεν το λες.
Λες μόνο ένα ξερό «γιατί», που μέσα στη γύμνια του,
είναι ντυμένο με όλα τα θανάσιμα ερωτήματα αυτού του κόσμου…
Γιατί; Γιατί έτσι…
Γιατί πολύ απλά, τα 480 ευρώπουλα
που της δίνουν της Άννας οι πολυεθνικοί (υπερ)αρπάγες
δεν φτάνουν ούτε για το νοίκι με τα κοινόχρηστα.
Γιατί ο άντρας της το έκλεισε το μαγαζί του
και δεν λογίζεται ούτε ως άνεργος,
για να του πετάνε τουλάχιστον ένα επίδομα.
Γιατί αν δεν πλήρωνε το χαράτσι αυτό τον μήνα
θα της κόβανε και το ρεύμα.
Και πάνω απ’ όλα γιατί η Άννα έχει ένα βρέφος έξι μηνών.
Που ξυπνάει τις νύχτες και σπαράζει στο κλάμα,
άμα δεν του έχουν έτοιμο το μπιμπερό με το γάλα.
Και τι γάλα; Όχι το γάλα που πουλάνε στα περίπτερα.
Το άλλο το γάλα. Που είναι για τα μωρά. Το ακριβόν. Το Αλμυρόν…
Γιατί τα βρέφη δεν μπορούν να φάνε ρεβίθια ή φακές
που φέρνει κάθε μεσημέρι ο άντρας της από τα συσσίτια της εκκλησιάς.
Ούτε να καταλάβουν ότι σ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχουν άνθρωποι
που βγάζουν σε μια μέρα τόσα ευρώπουλα,
όσα ακριβώς χρειάζεται μια οικογένεια για να ζήσει ένα χρόνο!
Κι ότι αυτοί οι ίδιοι, προκείμενου να βγάλουν άλλα τόσα παραπάνω
(και τι να τα κάνουν γαμώ την τρέλα μου;)
είναι ικανοί να στείλουν στο θάνατο χιλιάδες οικογένειες.
Όχι! Τα βρέφη δεν τα καταλαβαίνουν αυτά.
Τα βρέφη διαθέτουν μόνο τη σοφία της ζωής.
Που λέει ότι κάθε άνθρωπος που έρχεται σε αυτόν τον κόσμο
δικαιούται ένα μερίδιο στο φως, στη τροφή και στην ελπίδα…
Αυτό καταλαβαίνουν τα βρέφη
και αυτό είναι που σε μαχαιρώνει στη καρδιά,
όποτε τ’ ακούς να σπαράζουν στο κλάμα από την πείνα.
Και το Αλμυρόν έχει λεφτά.
Πως να το αγοράσει η Άννα,
που δεν έβρισκε στο πορτοφόλι της παρά μισό σεντ και δυο φωτογραφίες;
Τις φωτογραφίες της ζωής της,
που δεν άξιζε πια ούτε ένα κουτάκι αλμυρόν.
Τη μικρή συσκευασία…
Κι έτσι η Άννα πήρε το τσαντάκι της και την έκανε για την οδό Μενάνδρου.
Τριάντα ευρώπουλα ο πελάτης.
Είκοσι παίρνεις για σένα και δέκα δίνεις στο ξενοδοχείο.
Στήνεις κώλο στον πρώτο βρομιάρη που θα στα δώσει
και μετράς τις φτυσιές.
Ένας, δυο, τρεις πελάτες και να το αλμυρόν και να τα τσιγάρα.
Σου μένει και κάτι τις να αγοράσεις ένα μπουκάλι κρασί
να το πιεις με τον Αλέξανδρο σου (άλλος πτυχιούχος κι αυτός),
να ξεχαστείς λιγάκι.
Τριάντα ευρώ. Η τιμή της Άννας.
Και για να τα λέμε όπως είναι, το είχε ξανακάνει. Και μια και δυο φορές.
Τη μια για να βγάλει τα κοινόχρηστα,
την άλλη για να βγάλει το χαράτσι. Μάλιστα!
Και είχε ξαναβρεθεί στο ξενοδοχείο της Μενάνδρου
και είχε ξαναμετρήσει φτυσιές στην ψυχή της.
Τριάντα ευρώπουλα το γαμ..ι, δεκαπέντε η πί.α. Στα όρθια.
Και με τα μάτια κλειστά για να μην της έρθει να ξεράσει.
Έτσι ωμά, γιατί έτσι γίνονται.
Κι επειδή στην αλήθεια, δεν μπαίνει προφυλακτικό…
Μονάχα που τις άλλες δυο φόρες δεν την είχανε τσιμπήσει οι Αρχές.
Τώρα όμως την έπιασαν.
Και κάθονταν η Αστυνομικίνα από πάνω της
και δεν ήξερε τι να πει η γυναίκα.
Ο Αξιωματικός Υπηρεσίας, ξεστόμισε μια βαριά βρισιά.
– Να χέσω που είμαι άνθρωπος, ρε π@@στη μου…
Κατόπιν, άλλαξε ένα βλέμμα με τους άλλους που ήταν εκεί μέσα.
Και με τη Αστυνομικίνα, που έτρωγε τα νύχια της από τον καημό.
– Άστην να φύγει. Μην γράφεις τίποτα στο βιβλίο συμβάντων…
Η Αστυνομικίνα ευθύς πέταξε και στυλό και μολύβια.
Βούτηξε την Άννα από το μπράτσο.
– Φεύγα ρε κορίτσι.
Κάντην τώρα δα, Πάρε την τσαντούλα σου και χάσου…
Αλλά η Άννα τίποτα. Δεν κουνήθηκε καν
– Ορίστε κυρία μου, μούγκρισε ο Αστυνομικός. Είστε ελεύθερη.
Γυρίστε στο σπίτι σας και μη σας ξαναπιάσουμε στα μπουρδέλα…
– Αειντε, γρήγορα πριν μας την πέσει κανένας μυστήριος
και βρούμε τον μπελά μας…
Εκεί η Άννα. Δεν έλεγε να σηκωθεί από το κάθισμα.
Οι Αστυνομικοί τα χάσανε.
– Καλά δεν ακούς;
– Ακούω
– Ε, τότε τράβα σπίτι σου
– Δεν γυρνάω σπίτι μου
– Τι μας λες ρε κορίτσι; Το έχεις χαμένο;
– Το μωρό μου πεινάει, το καταλαβαίνετε;
Δεν πρόλαβα να πάρω ούτε έναν πελάτη.
Δεν γυρνάω σπίτι μου χωρίς το αλμυρόν…
Δεν αντέχω να ακούω το μωρό μου να σπαράζει στο κλάμα…
Ο Αξιωματικός Υπηρεσίας, βάρεσε μια γροθιά στον αέρα.
Ε, και που να τη βαρέσει ο άνθρωπος;
Στα λαμόγια; Στους γραβατοπειρατές; Στους τραπεζίτες; Στις πολυεθνικές;
Στα αφεντικά του; Στον διοικητή του; Στο στομάχι του;
Ή στο εικόνισμα του Χριστού που δέσποζε απάνω από το γραφείο.
– Πόσο κάνει αυτό το γαμημένο το αλμυρόν ;
ρωτά την συνάδελφό του...
– Κανά εικοσάρι…
Ο Αστυνομικός έβγαλε κι έριξε ένα ταληράκι στο τραπέζι.
Μετά ήρθαν κι οι άλλοι....και τσόνταραν ο καθένας ότι μπορούσε...
και η αστυνομικίνα είπε της Άννας που έχει διανυκτερεύον φαρμακείο
για να αγοράσει το γάλα του παιδιού.
– Ορίστε. Μαζεύτηκαν αρκετά… Θα 'χεις να πάρεις και τσιγάρα…
Φεύγα και μην ξαναγυρίσεις εκεί ρε κορίτσι μου. Δεν λέει…
Η Άννα τα πήρε και την έκανε... τρέχοντας.
Για κείνο το βράδυ τουλάχιστον,
ο Άνθρωπος είχε ανεβάσει την τιμή του...
Λευτέρης Πανούσης
Share:
1 Map

ΔΗΜΟΦΙΛΗΣ

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

HOUSE OF TASTE

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Ενημερωθήτε για νέες αναρτήσεις.

Labels

Blog Archive

Recent Posts

Unordered List

  • Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit.
  • Aliquam tincidunt mauris eu risus.
  • Vestibulum auctor dapibus neque.

STAN BY