Από τις αγκαλιές του Νίκολιτς με τον Λουτσέσκου, του Μεντιλίμπαρ με τον Μπενίτεθ, στο ξύλο και τα μαχαιρώματα.
Παιδιά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη… Ή μήπως του Τσέγκις Χαν; Χάσαμε τον πολιτισμό μας σε τούτο τον τόπο. Ντροπιάζουμε τους προγόνους μας και τούτο τον τόπο που φώτισε με τις αξίες που ανέδειξε, την Οικουμένη όλη.
Βλέπεις από τη μία τις αγκαλιές του Νίκολιτς με τον Λουτσέσκου, του Μεντιλίμπαρ με τον στη φόρτιση των αγώνων ΑΕΚ-ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού. Και απ’ την άλλη. Νέους μας να πέφτουν νεκροί από μαχαιρώματα. Ξύλο σε κάθε γειτονιά από συμμορίες που διδάσκουν εγκληματικότητα. Τα ναρκωτικά να έχουν εξαπλωθεί με ρυθμούς Κολομβίας και Μεξικού. Το μπούλινγκ να είναι καθημερινότητα και πλέον να μην ξενίζει. Ο τρόμος να φωλιάζει σε όλο και περισσότερες γωνιές ανά την Επικράτεια.
Και αναρωτιέσαι τελικά σε ποια χώρα ζεις. Τι γίνεται σε αυτά τα σχολειά μας; Υπάρχουν κανόνες και αρχές, ή διδάσκεται πως δημιουργούνται για να παραβιάζονται; Ο σεβασμός πλέον υποδηλώνει δουλικότητα. Η τιμιότητα καταντά γραφικότητα. Ο φιλειρηνισμός εξαρτάται από το ποιος είναι ο επιτιθέμενος. Η ελευθερία γίνεται ασυδοσία. Η αλληλεγγύη περιορίζεται ολοένα και περισσότερο στα κορόιδα. Ο διπλανός μπορεί να πεινάει, αλλά τη λύση πρέπει να δώσει το κράτος.
Ακόμη και τα μηνύματα του Πολυτεχνείου έσβησαν. Εμπρός για τις γενιάς μας…. τι; Ψωμί, παιδεία, ελευθερία; Η συγκέντρωση ανάβει πλέον και όλα είναι ασυνείδητα. Γίνεται από συνήθεια, να βγάλουμε τα απωθημένα μας και για να φάμε μαλλί της γριάς.
Πώς κατάντησε απαίδευτος αυτός ο λαός; Ποιος θεσμός στέκεται όρθιος για να υπάρξει ένα στήριγμα που μπορεί ν’ αποτελέσει πυλώνα του οικοδομήματος… Φταίει η οικογένεια μας λένε αυτοί που κουνάνε το δάχτυλο. Αυτήν που δεν έκαναν τίποτα για να στηρίξουν. Με ημίμετρα δεν δίνονται λύσεις. Χωρίς πολιτική και σχέδιο, δεν μπορούμε να περιμένουμε αποτελέσματα. Η Ελλάδα γερνάει. Όχι μόνο ηλικιακά. Πιο πολύ γερνάνε οι αξίες, τα ήθη, τα έθιμά, οι αρχές της. Γίναμε ουρά της Ευρώπης. Ουραγοί.
Άκου ανθρωπάκο. Σύγχρονος πολίτης δεν είναι αυτός που ασφυκτιά ανάμεσα στον ατομικισμό και την παθητικότητα, που αποσύρεται από τα κοινά, απογοητευμένος από την πολιτική, παραδομένος στην ιδέα ότι «όλοι είναι ίδιοι» και ότι «τίποτα δεν αλλάζει».
Εσύ είσαι αυτός που μορφώνεται, εργάζεται, καταναλώνει, ψηφίζει, αλλά σ’ έμαθαν να το κάνεις χωρίς επίγνωση της δύναμής σου, χωρίς αληθινή εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, χωρίς προσωπική ευθύνη. Η αδράνεια δεν είναι η φυσική σου κατάσταση. Οι «σωτήρες» αυτή τη φορά δεν θα έρθουν από κει μακριά. Είναι καιρός να γίνεις ο πρωταγωνιστής, μακριά από τη χειραγώγηση που επιδιώκουν να σε καθηλώσουν και τις φοβίες που έντεχνα σου δημιουργούν.
Η τοξικότητα και οι κραυγές δεν σου ταιριάζουν. Δεν δικαιούσαι να είσαι συνένοχος σε μια Ελλάδα σκυφτή.
Νίκος Συνοδινος paixebala.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου