2025 ~ katarraktisvillage

Μνήμες, παρελθόν, προβληματισμοί, σκέψεις.....

Κάθε άνθρωπος που συναντάς έχει σίγουρα στο μυαλό και στην ψυχή του αναμνήσεις, εικόνες και συναισθήματα από το παρελθόν του που έχουν χαραχτεί βαθιά μέσα του και δεν ξεχνιούνται.


 Μια ανάμνηση μπορεί για κάποιον να σημαίνει κάτι θετικό, κάτι που θέλει να θυμάται για όσο ζει, κάτι που βίωσε και τον έκανε ευτυχισμένο. 

Για κάποιον άλλον όμως μια ανάμνηση μπορεί να σημαίνει κάτι αρνητικό, κάτι που θέλει να ξεχάσει, να διαγράψει από τη μνήμη του, γιατί ενδεχομένως του προκάλεσε πόνο, τον πλήγωσε και τον τραυμάτισε ψυχικά. Οι αναμνήσεις είναι συνυφασμένες με το παρελθόν μας και το παρελθόν μας καθορίζει άμεσα το παρόν και το μέλλον μας.

Αυτός ο καθορισμός είναι άρρηκτα καταλυτικός για μια ευτυχισμένη και ισορροπημένη ζωή. Με απλά λόγια, οι ευχάριστες αναμνήσεις μας προδιαθέτουν θετικά για το παρόν και το μέλλον, ενώ οι δυσάρεστες αρνητικά. Αυτό σημαίνει πως στη μια περίπτωση μας συντροφεύουν και στην άλλη μας στοιχειώνουν. Γίνεται όμως να έχουμε μόνο θετικές ή μόνο αρνητικές αναμνήσεις; Κάθε άνθρωπος φυλάσσει μέσα στην ψυχή του θετικές και αρνητικές αναμνήσεις, ανασύρει μνήμες που τον ενθαρρύνουν και τον χαροποιούν και μνήμες που τον ισοπεδώνουν και τον λυπούν.

Ανάμεσα σε αυτά που κρύβει κάθε άνθρωπος μέσα του πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία, μια χρυσή τομή που θα ενώνει το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον του. Κανείς δεν πρέπει να αφήνει ένα τραυματικό γεγονός να του καθορίζει όλη του τη ζωή, μια απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, μια προσωπική ή μια επαγγελματική αποτυχία, ένα στραβοπάτημα, μια λάθος απόφαση, μια κακή επιλογή.

 Η ζωή είναι αγώνας, ένας μαραθώνιος που πρέπει να προχωράς χωρίς να κοιτάς πίσω ή να μένεις προσκολλημένος στο παρελθόν. Η ζωή απαιτεί μόνο βήματα προς τα εμπρός. Διαφορετικά, επισκιάζεται αρνητικά και μένει στάσιμη. 
Οι αναμνήσεις μας, καλές και κακές, πρέπει να βρίσκονται σε μια γωνιά της ψυχής και του μυαλού μας και να μας συντροφεύουν, όχι να μας στοιχειώνουν! Ζούμε στο παρόν και σχεδιάζουμε το μέλλον μας και οφείλουμε να έχουμε το ψυχικό σθένος για να πετύχουμε, να είμαστε αισιόδοξοι, τολμηροί και δυνατοί. 
Το παρελθόν πρέπει να μας διδάσκει, να μας οπλίζει με τα κατάλληλα εφόδια για να ανταπεξέλθουμε στην παρούσα και μέλλουσα ζωή μας, όχι να γίνεται εμπόδιο σε αυτή. 

Οτι συνέβη κάποτε, θετικό ή αρνητικό, ευχάριστο ή δυσάρεστο, συνέβη και αυτό δεν αλλάζει! Ο,τι συμβαίνει τώρα ωστόσο και ο,τι πρόκειται να συμβεί, μπορεί να αλλάξει, αρκεί να το θελήσουμε και να το επιδιώξουμε. Το παρόν και το μέλλον είμαστε εμείς και είναι στο χέρι μας να κόψουμε το νήμα του τέρματος και να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα! Αρκεί βέβαια να μην παρατήσουμε τον αγώνα στην όποια δυσμενή μνήμη ή δυσκολία συναντήσουμε! οι αναμνήσεις λένε πρέπει να μας συντροφεύουν, όχι να μας στοιχειώνουν!



Καλά όλα τα παραπάνω εαν μπορείς να τα συμμαζέψεις, εγω πάντως δεν μπορώ ακόμα, προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου αλλά δεν μαζεύονται δυστυχώς.

Τα συναισθήματα αναβλύζουν κι εσύ αντιδράς με έναν τρόπο που ξέρεις ότι δε θα σου κάνει καλό. Εγκλωβίζεσαι σε σκέψεις που κάνουν να φαντάζουν τα επόμενά σου βήματα επικίνδυνος άθλος.

Οι αναμνήσεις και τα γεγονότα είναι σκέψεις που συμβαίνουν τώρα. Ο θυμός ή ο πόνος για το παρελθόν συμβαίνουν τώρα.
Είναι αυτό που κρατά το παρελθόν ζωντανό. Κι αυτό είναι εκπληκτικό μόλις το συνειδητοποιήσεις. Ναι, γιατί θα καταλάβεις πως ουσιαστικά αυτό που σε κάνει να υποφέρεις είναι μια σκέψη και μια ανάμνηση που συμβαίνει στο τώρα.
Ξέρω, η αίσθηση είναι τόσο αληθινή, όμως οι εμπειρίες σου είναι μέρος της ζωής σου, δεν είσαι εσύ. Μην αφήνεις να σου δώσουν ταυτότητα. Είσαι κάτι παραπάνω από τις εμπειρίες σου, από την ιστορία που λες στον εαυτό σου για τον εαυτό σου. Αυτό που θα σε λυτρώσει είναι το να κάνεις ένα βήμα και μετά άλλο ένα. Να απομακρύνεσαι από εκεί που πόνεσες, μέχρι οι εικόνες του τότε να γίνουν μικρές κουκκίδες που κανένα ενδιαφέρον δεν θα έχουν πια. Αυτα λέω στον εαυτό μου αλλά παιδιά μαλακίες,,,, μακάρι κάποιοι να το ξεπερνάνε....

Ναι το παρελθόν δεν ισούται με το μέλλον. 



Share:

Αδάμης - Μαγικές Σβούρες και το σουρεάλ χιούμορ του Κάρολ

Τον Δημήτρη Αδάμη, ως παιδί, δεν θα τον χαρακτήριζες συνηθισμένο. Ήθελε να συχνάζει στις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου και τα καλοκαίρια στην Επίδαυρο αλλά και σε συναυλίες. Πιτσιρικάς ακόμη είχε μαγευτεί από τον Δημήτρη Χορν ,το Θέατρο Τέχνης αλλά και τη Μαρία Φαραντούρη . 

Εννέα ετών χτύπησε την πόρτα της Ιωάννας Τσάτσου, της συγγραφέως του βιβλίου «Ο αδερφός μου Γιώργος Σεφέρης» γιατί ήθελε να γνωρίσει την αδελφή του μεγάλου μας ποιητή. Το ίδιο έπραξε και με την Ελλη Αλεξίου, αδελφή της Γαλάτειας Καζαντζάκη. «Εμενε Θεσπρώτεως 1 σε μια κάθετο της Αλεξάνδρας » το θυμάμαι ακόμη, λέει γελώντας, όταν τον συναντώ ένα βροχερό, κυριακάτικο απόγευμα στο θέατρο Δημήτρης Χορν, όπου σκηνοθετεί την παράσταση «Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων».
Στην περίπτωσή του το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον γιατί το ανήσυχο παιδί που υπήρξε εξελίχθηκε τελικά σε ένα από τους πιο καταξιωμένους σκηνοθέτες και συγγραφείς παιδικού θεάτρου στην Ελλάδα, αποτελώντας ιδρυτικό μέλος της ομάδας Μαγικές Σβούρες, την οποία δημιούργησε το 2001 μαζί με την ηθοποιό Δόμνα Ζαφειροπούλου, με σκοπό την παρουσίαση ποιοτικών παραστάσεων για λιλιπούτειους και όχι μόνο θεατές.
«Γιατί παιδικό θέατρο; Ισως γιατί θέλω να βρίσκομαι σε μία συνεχή αναζήτηση της αθωότητας μου» απαντά στην ερώτησή μου. «Τελειώνοντας τη δραματική σχολή Βεάκη το 1992, όπως οι περισσότεροι νέοι ηθοποιοί άρχισα να εργάζομαι αρχικά σε παραστάσεις για παιδιά.
 Ηταν ένα είδος που αγάπησα τελικά βαθιά και έτσι τα επόμενα χρόνια, ενώ είχα προτάσεις για παραστάσεις για ενήλικους θεατές, κάτι τελικά με μαγνήτιζε πάντα στο παιδικό θέατρο. 
Είναι ίσως το στοιχείο της αθωότητας των παιδιών, το πώς αντιμετωπίζουν τα πράγματα, το βλέμμα τους, η άμεση ανταπόκρισή τους σε αυτό που παρακολουθούν που τελικά με γοητεύει. Μπήκα λοιπόν σε αυτό τον χώρο και θέλησα να δώσω το δικό μου στίγμα, για αυτό που ο ίδιος θεωρώ ότι πρέπει προσφέρεται σε ένα παιδί ως πνευματική τροφή, αρχικά ως ηθοποιός, έπειτα ως συγγραφέας και σκηνοθέτης. Ετσι μολονότι έχω κάνει πολλά πράγματα στο θέατρο και για ενήλικες, η "πατρίδα" μου πάντα είναι το παιδικό θέατρο».
 
Όπως αναφέρει τα 23 αυτά χρόνια που σκηνοθετεί για παιδιά δεν έχει λείψει ούτε μία ημέρα από παράστασή του. «Προλογίζω συνήθως το έργο. Φέτος μάλιστα στην ''Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων" εμφανίζομαι και επί σκηνής στο δεύτερο μέρος. Είναι πολύ σημαντική για μένα αυτή η επαφή, γιατί καθορίζει το πώς γράφω ή το πώς διασκευάζω ένα έργο για παιδιά. Γράφω σκηνοθετώντας ταυτόχρονα το έργο στο μυαλό μου. Ολα παίζουν ρόλο: το εικαστικό μέρος , η μουσική. Κάθε παράσταση κυοφορείται μέσα μου σχεδόν δύο χρόνια. Επιθυμώ για κάθε έργο να δημιουργώ το δικό του ηχοτοπίο. Για παράδειγμα στον "Σίτο Σιταράκι, αυτόν το μεγάλο μικρό" – ήταν το πρώτο έργο που έγραψα και σκηνοθέτησα το 2003 – όλο το εικαστικό κομμάτι, κοστούμια, σκηνικά κτλ, ήταν εμπνευσμένα από πίνακες του Βίνσεντ βαν Γκογκ με στάχυα. Η μουσική που διάλεξα επίσης ήταν προκλασική. Γιατί όταν η τελειώνει η παράσταση θέλω τα παιδιά να φεύγουν παίρνοντας μαζί τους και ένα "βαλιτσάκι" με αφορμή για σκέψη. Να ακούσουν νέες μουσικές, να γνωρίσουν έναν ζωγράφο. Οταν ανεβάσαμε τον "Δον Κιχώτη" ενέταξα στην παράσταση τραγούδια παραδοσιακά της Ισπανίας σε εναρμόνιση του Φ.Γκ.Λόρκα. Τώρα με την "Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων" οι μουσικές του έργου προέρχονται από την κέλτικη παράδοση, είναι αγγλοσαξωνικά τραγούδια και κάλαντα, ό,τι δηλαδή θα μπορούσε να ακούει στην αέναη περιπλάνησή της η ηρωίδα του Λιούις Κάρολ».
 
Αναζητώντας την Αλίκη
Ουσιαστικά λοιπόν ο ίδιος διασκευάζει τόσο το κλασικό αριστούργημα «Οι περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων» όσο και τη συνέχειά του, «Μες στον καθρέφτη και τι βρήκε η Αλίκη εκεί», παρουσιάζοντάς τα σε μία ενιαία παράσταση.
 
«Πρόκειται για δύο περίπλοκα βιβλία. Το πρώτο " Οι περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων" είναι ένα σωσίβιο που το φοράς και κολυμπάς σε μέρη που βασιλεύει ο απόλυτος σουρεαλισμός» αναφέρει. «Πέφτεις στην κουνελότρυπα και βγαίνεις σε έναν ορίζοντα όπου απλώνεται μπροστά σου ένας ωκεανός, όπου εμφανίζονται οι πιο απίθανοι ήρωες, οι οποίοι τραβούν την προσοχή σου με την προσωπική τους περιπέτεια. Μοιάζει σαν να ανοίγουν πόρτες από παντού και εισβάλλουν κάθε είδους όνειρα. 
Το δεύτερο βιβλίο "Μες στον καθρέφτη και τι βρήκε η Αλίκη εκεί " οδηγεί σε μία ενδοσκόπηση, σαν να πηγαίνεις βαθύτερα μέσα σου για να αναδυθείς πιο δυναμικά. Για μένα το πιο σημαντικό είναι ότι τα παιδιά αντιλαμβάνονται την παράστασή μας, κατανοούν αυτό το σουρεάλ χιούμορ του Κάρολ, μάλιστα πολλές φορές καλύτερα και από τους ενήλικες συνοδούς τους. Γελούν συνεχώς, ενώ δεν πρόκειται για μία παράσταση που βασίζεται σε κωλοτούμπες και εύκολες μπαλαφάρες».

Οπως μάλιστα τονίζει ο ίδιος ήθελε να κρατήσει μία ισορροπία ανάμεσα στην παιδική ανεμελιά αλλά και στην πιο φιλοσοφική διάσταση της διάσημης αυτής ιστορίας. «Επιθυμώ να τονιστεί αυτός ο προβληματισμός του Κάρολ για τον κόσμο. Θα έλεγα ότι τον φωτίζω με ένα τρόπο. Η παράσταση θα ήθελα να είναι και μια αφορμή να "επισκεφθούν" αυτό το βιβλίο τα παιδιά, να πάρουν ένα μικρό δείγμα του τι πρόκειται να ζήσουν όσες φορές και εάν το διαβάσουν ακόμη και ως ενήλικες αργότερα. Σε αυτή την παράσταση έρχονται από παιδιά 2,5 ετών μέχρι μαθητές του Γυμνασίου και σκοπός είναι να περάσει καλά κάθε παιδί, όπως και ο συνοδός του. Τώρα που το σκέφτομαι δεν αντιδρώ στα πράγματα ως σκηνοθέτης θεάτρου για παιδιά. Αντιδρώ ως σκηνοθέτης που οραματίζεται κάτι και που οι θεατές του είναι αθώοι και αυστηροί ταυτόχρονα. 
Κάνω και εγώ πειράματα μέσα από την τέχνη μου. Προσπαθώ να εντοπίσω τα σημεία που θα επικοινωνήσω με τα παιδιά. Μαθαίνω μέσα από αυτά. Θέλω να ακούσω αυτά που σκέφτονται μετά την παράσταση και έτσι βρίσκω και εγώ το παιδί μέσα μου».

Πιστεύει όμως στον διδακτικό ρόλο του παιδικού θεάτρου; «Διόλου. Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη διδακτικών παραστάσεων. Το θέατρο δεν αντικαθιστά, ούτε υποκαθιστά τα βιβλία του σχολείου» αναφέρει. «Η τέχνη δεν έχει υποχρέωση να διδάξει τίποτα και σε κανένα. Το μόνο που διδασκόμαστε από την τέχνη είναι η μαγεία της. Εγώ προτιμώ ένα παιδί που μαγεύεται από το θέατρο, γιατί είδε κάτι ονειρικό, παρά που διδάσκεται και φεύγει γνωρίζοντας τη χρονολογία μίας ναυμαχίας».
 
Λίγο πριν η συζήτηση μας κλείσει δεν μπορώ να μην τον ρωτήσω για τα φαινόμενα μπούλινγκ στα ελληνικά σχολεία. Είναι σήμερα τα παιδιά πιο βίαια σε σχέση με παλαιότερα; «Κάνοντας 20 χρόνια θέατρο για μικρούς θεατές πράγματι τα τελευταία χρόνια συναντώ πιο ''αγριεμένα" παιδιά, γεγονός που κατά τη γνώμη μου σε πρώτη φάση οφείλεται και στις επιπτώσεις της πανδημίας στον ψυχισμό τους. Το πρόβλημα όμως είναι συνολικότερο και για τα φαινόμενα αυτά που περιγράφετε έτσι και αλλιώς οι μόνοι οι υπαίτιοι δεν είναι τα παιδιά. Μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά είναι καθρέπτες της κοινωνίας μας, αυτό που βλέπουν γύρω τους μιμούνται. Μιμούνται λοιπόν την επιθετικότητα μας, την αγένεια μας. Ας μην πέφτουμε από τα σύννεφα. Τη δική μας εικόνα βλέπουμε επάνω τους και αυτό μας τρομάζει».

Από την ΈΡΗ ΒΑΡΔΑΚΗ και το Βήμα της Κυριακής.

Υ.Γ Εμείς εδώ στην Χίο τον περιμένουμε πως και πως κάθε χρόνο!! πρώτη μας φορά πριν απο 15 χρόνια 4 ετών ήταν τότε η μικρή 19 τώρα , αλλά Αδάμη και Δόμνα Λατρεύουμε!!

Share:

Οταν ο ταχυδρόμος μοίραζε γράμματα και οχι λογαριασμούς!

Μία μέρα ένας ταχυδρόμος χτύπησε την πόρτα ενός σπιτιού. Μία παιδική φωνή ακούστηκε πίσω από την πόρτα να λέει:

– Αμέσως, παρακαλώ περιμένετε λίγο!

Μετά από λίγα λεπτά ο ταχυδρόμος άρχισε να χτυπά ξανά την πόρτα. Η φωνή ενός μικρού κοριτσιού ακούστηκε πίσω από την πόρτα:

– Αν βιάζεστε, αφήστε τα γράμματα στο χαλάκι.

Ο ταχυδρόμος απάντησε:

– Έχετε μια επιστολή που απαιτεί την υπογραφή σας. Θα περιμένω.

Ήδη θυμωμένος, ο ταχυδρόμος νόμιζε ότι θα του έλεγε κάτι. Πέρασε λίγη ώρα μέχρι να ανοίξει η πόρτα. Όλος του ο θυμός έσβησε αμέσως. Ένα κοριτσάκι με καροτσάκι, χωρίς πόδια, αλλά με γουρλωμένα μάτια, τον παρακολουθούσε. Ο Ταχυδρόμος της έδωσε το γράμμα και της ζήτησε να υπογράψει. Μετά από αυτό έφυγε. Το κοριτσάκι χαμογέλασε και είπε:

– Σας ευχαριστούμε για την υπομονή σας. Καλή μέρα.

Μετά από ένα μήνα ο ταχυδρόμος συνέχισε να παραδίδει την αλληλογραφία. Κάθε φορά χτυπούσε την πόρτα και περίμενε υπομονετικά να φτάσει το κοριτσάκι και μετά έφευγε. Άρχισε  να του κάνει περισσότερες ερωτήσεις: “Πώς σε λένε; Σου αρέσει αυτό που  κάνεις; Έχεις παιδιά; Πόσα γράμματα πρέπει να παραδώσεις σήμερα;”

Σταδιακά ο ταχυδρόμος άρχισε να απαντά και να του χαμογελά.

Τη ρώτησε για τα πόδια της, αλλά εκείνη δεν θύμωσε και του απάντησε χαμογελώντας:

– Δεν μπορώ να περπατήσω γιατί γεννήθηκα χωρίς  αυτά, ο μπαμπάς λέει πάντα ότι η καρδιά μου είναι τόσο μεγάλη που έχει  τα δικά της πόδια. Κάθε μήνα βάζω χρήματα σε αυτόν τον  κουμπαρά και όταν γεμίσει ο μπαμπάς θα μου αγοράσει προσθετικά πόδια και  θα μπορώ να περπατήσω κι εγώ.

Έγιναν καλοί φίλοι. Όταν ήρθε το  φθινόπωρο οι βροχές γίνονταν όλο και πιο συχνές και σε μια καταρρακτώδη  βροχόπτωση, ο ταχυδρόμος περίμενε βρεγμένος έξω από την πόρτα. Όταν έφυγε, το κοριτσάκι κατάλαβε ότι τα παπούτσια του ήταν σάπια. Την επόμενη μέρα τον είδε με το ίδιο ζευγάρι παπούτσια.

Μετά από μια εβδομάδα το ίδιο.

Όταν πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, ο ταχυδρόμος  αποφάσισε να μην πάει με άδεια χέρια και αγόρασε ένα κουτί καραμέλες,  χτύπησε την πόρτα, το κοριτσάκι του άνοιξε και έλαβε το κουτί με τα  ζαχαρωτά μαζί με το γράμμα. Ήταν τόσο ενθουσιασμένη. Γύρισε και στο τραπέζι πίσω της ήταν ένα μεγάλο κουτί και μερικά κομμάτια πορσελάνης. Ζήτησε από τον ταχυδρόμο να πάρει το κουτί στο σπίτι του.

– Δεν μπορώ να δεχτώ κάτι τέτοιο.

– Νόμιζα ότι ήμασταν φίλοι, αν δεν δεχτείς, θα στεναχωρηθώ πολύ τα Χριστούγεννα.

Στο άκουσμα αυτό ο ταχυδρόμος πήρε το δώρο και έφυγε, αφού το ευχαρίστησε και του ευχήθηκε.

Όταν άνοιξε το κουτί, μέσα ήταν ένα καινούργιο  ζευγάρι πανάκριβες μπότες και ένα σημείωμα: “Για τον καλό μου φίλο! Τώρα  θα μπορείς να περπατάς με στεγνά πόδια”.

Τα μάτια του ταχυδρόμου άρχισαν να γεμίζουν  δάκρυα και συνειδητοποίησε ότι τα θραύσματα δίπλα στο κουτί ήταν από τον  κουμπαρά και ότι το κοριτσάκι είχε ξοδέψει όλα τα χρήματά της σε αυτό  το ζευγάρι μπότες.

Την επόμενη μέρα πήγε στο αφεντικό του και του είπε:

– Κύριε, αλλάξτε μου διαδρομή. Αυτό  το παιδί εγκατέλειψε το όνειρό του να περπατήσει για να βάλει παπούτσια  στα υγιή μου πόδια και δεν μπορώ να τα δώσω πίσω όσο κι αν το θέλω.

Όταν το αφεντικό άκουσε για αυτή τη σπουδαία χειρονομία από ένα παιδί, οργάνωσε έναν έρανο.

Την ημέρα των Χριστουγέννων ο ταχυδρόμος χτύπησε  την πόρτα, η πόρτα άνοιξε γρήγορα αυτή τη φορά, ο πατέρας βγήκε με το  κοριτσάκι στην αγκαλιά του.

Δεν ήταν μόνο ο ταχυδρόμος, αλλά το αφεντικό και όλοι οι ταχυδρόμοι της πόλης.

Το κοριτσάκι χαμογελούσε και ξαφνιάστηκε με αυτό που είδε. Ο ταχυδρόμος έφερε ένα κουτί που έδωσε στον πατέρα και ένα σημείωμα στο κοριτσάκι.

Στο κουτί υπήρχαν προσθετικά πόδια για να  περπατήσει το κοριτσάκι και το σημείωμα έλεγε: «Για την καλύτερή μας  φίλη, τώρα θα μπορείς να περπατήσεις, αλλά η καρδιά σου είναι τόσο  μεγάλη που έχει τα δικά της πόδια, έτοιμη να τρέξει για να κάνει καλό  ακόμα και σε ένα ταχυδρόμο».

Επομένως…

Σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκεσαι, αν έχεις καρδιά γεμάτη  αγάπη, χαμόγελο στα χείλη και ζεστό λόγο, οι γύρω σου θα πλουτίσουν.  Δίνετε έλεος στους ανθρώπους, και κοιτάξτε τους με αγάπη!



Share:

Ομήρειο ωρα ΜΗΔΕΝ

Ότι δουλεύει σ' αυτή την πατρίδα είναι κανόνας: Μια μέρα έρχεται το κράτος των Αθηνών, μια Νομαρχία ένας Δήμος και το πετάει στην σέντρα..


Πριν 35 χρόνια περίπου ξεκίνησαν τα Πολιτιστικά εργαστήρια στο Ομήρειο...Φορές πάνω από είκοσι εργαστήρια και βάλε συνυπήρχαν στο Κέντρο...από εκμάθηση μουσικής, βιολί και σαντούρι ,μέχρι μαθήματα κατασκευής οργάνων...από βιβλιοδεσία μέχρι ζωγραφικής.
 Στην αρχή ήταν προσφορά του Δήμου ,αργότερα για να μην υπάρχουν εγγραφές όπου την πάρει από μαθητές..(κάποιοι γραφόντουσαν και σε τέσσερα τμήματα και μετά δεν ερχόντουσαν), μπήκε είσοδος 30 ευρώ και κάποια στιγμή έγινε 40. 
Στις εγγραφές όλα στην αρχή γινόντουσαν στο χέρι μέχρι που ήρθε το κομπιούτερ στη ζωή μας και ξεκίνησαν τα πρώτα προβλήματα με τριπλές ακόμα και τετραπλές εγγραφές στο ίδιο τμήμα...αφού το σπορ κάποιοι δεν το κατείχαν. 
Εδώ θα πρέπει να πω ότι πολλές φορές οι δάσκαλοι βάλαμε πλάτες όπως λέμε στην τοπική μας διάλεκτο ,προσφέροντας τις υπηρεσίες τους τσάμπα με μόνο κίνητρο την συνέχιση του θεσμού και μια και δυο και τρεις φορές. 
Τελευταία προέκυψε όμως πρόβλημα από το μακρινό άστυ...όπου κάποιοι σοφοί των Αθηνών αποφάσισαν τα νομικά πρόσωπα ...οπως ήταν το Ομηρειο να τα κάνουν υπηρεσίες του Δήμου, μα το χειρότερο ,θεσπίσανε και όρους πληρωμής που ξαφνικά τα 40 ευρώ δίδακτρα γίνανε 100 για τον μισό και μόνο χρόνο...που σημαίνει για ολόκληρο θα γίνουνε 200. Τι να πω... 
Εκεί στην Αθήνα ή δεν έχουν ιδέα τι γίνεται με τον κόσμο και τα λεφτά ή νομίζουν ότι διπλασίασαν συντάξεις και μισθούς ή πως το ρεύμα έγινε όπως παλιά και δεν πληρώνουν εκατοπενηνταρια κάθε μήνα. 
Φαντάζομαι του χρόνου για ολόκληρο το σχολικό έτος θα ζητήσουν από τους μαθητές 200... Που σημαίνει οτι ολο και λιγότεροι μαθητές θα λαβαίνουν μέρος με αποτέλεσμα να μην μαζεύεται το ποσόν για να γίνεται εκταμίευση χρημάτων...για ξεκίνημα των τμημάτων. Όπως έγραψε και ο Νίκος Φρασκος το Ομήρειο θα πρέπει να απαγκιστρωθεί από τον Δήμο Χίου και από την ανεδαφική κυβερνητική εισπρακτική πολιτική... 

 Αν θέλουμε ξανά τα εργαστήρια στο Ομήρειο ναναι ξανά η καρδιά του Πολιτιστικού Κέντρου με 500 και πάνω συμπολίτες μας - μαθητές.

Αντώνης Τσατσαρώνης 

Share:

Τριωδιο!

 Για το λαό επικρατεί η αντίληψη ότι αρχή του Τριωδίου είναι το ξεκίνημα για τις καρναβαλικές εκδηλώσεις και τις απόκριες. Τριώδιο, όμως, ονομάζεται, σύμφωνα με τους κανόνες της ορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας, η κινητή περίοδος που ξεκινά την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου και τελειώνει το Μεγάλο Σάββατο.



Η πρώτη Κυριακή του Τριωδίου, είναι αφιερωμένη στη διδακτική παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου, την οποία ο Κύριος διηγήθηκε, προκειμένου να διδάξει την αρετή της ταπεινώσεως και να στηλιτεύσει την έπαρση.


Το Τριώδιο έχει λάβει την ονομασία αυτή από το ομώνυμο εκκλησιαστικό βιβλίο, το οποίο περιλαμβάνει τους ύμνους που ψάλλονται στις εκκλησίες κατά τη συγκεκριμένη περίοδο.


Οι ύμνοι αυτοί έχουν τρεις ωδές σε αντίθεση με τους υπόλοιπους ύμνους τις εκκλησίας, οι οποίοι έχουν εννέα ωδές. Αυτός είναι και ο λόγος που το βιβλίο αυτό, και κατ’ επέκταση και η συγκεκριμένη χρονική περίοδος, ονομάστηκαν Τριώδιο.


Οι ύμνοι του Τριωδίου γράφτηκαν από τον 5ο έως τον 15ο αιώνα μ.Χ. Χειρόγραφα των ύμνων του Τριωδίου σώζονται από τον 10ο αιώνα μ.Χ. ενώ για πρώτη φορά τυπώθηκε, το εν λόγω βιβλίο, στα Ελληνικά το 1522 μ.Χ. στην Βενετία.


Το Τριώδιο, ως χρονική περίοδο, αναφέρεται στις τρεις πρώτες εβδομάδες που οι χριστιανοί ετοιμάζονται για την μεγάλη νηστεία της Σαρακοστής. Κάθε Κυριακή αυτών των τριών εβδομάδων έχει τη δική της σημειολογία.


Η πρώτη, η Κυριακή του Τελώνη και Φαρισαίου προτρέπει τους Χριστιανούς να είναι ταπεινοί, όπως ο Τελώνης και όχι υπερήφανοι όπως ο Φαρισαίος. Η δεύτερη, η Κυριακή του Ασώτου, διδάσκει την αξία της μετάνοιας και το μεγαλείο της συγχωρέσεως.


Το Σάββατο πριν από την τρίτη Κυριακή ονομάζεται Ψυχοσάββατο ή Σάββατο των Ψυχών. Καθιερώθηκε από την εκκλησία ως ημέρα που προσευχόμαστε και προσφέρουμε κόλλυβα για όλους αυτούς που για διάφορους λόγους δεν μνημονεύονται σε μνημόσυνα.


Όπως είναι άνθρωποι που δεν τους απέμειναν συγγενείς, ώστε να τους κάνουν μνημόσυνο. Παρόλο που κάθε Σάββατο του έτους είναι αφιερωμένο από την εκκλησία μας στους θανώντες, το συγκεκριμένο Σάββατο έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς ακολουθεί η Κυριακή της Απόκρεω, η οποία αναφέρεται στην Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και έτσι παρακαλούμε το Θεό από την προηγουμένη να τους αναπαύσει.


Η τρίτη Κυριακή, η Κυριακή της Απόκρεω, αναφέρεται στην Δευτέρα Παρουσία, στην κρίση που θα λάβει χώρα, καθώς επίσης και στη χριστιανική αγάπη. Ονομάζεται δε έτσι, επειδή είναι η τελευταία ημέρα που οι Χριστιανοί επιτρέπεται να φάνε κρέας. Η εβδομάδα που ξεκινά ονομάζεται και εβδομάδα της Τυρινής ή Τυροφάγου.


Εβδομάδα που επιτρέπεται η βρώση τυροκομικών, αυγών και ψαριών. Η τέταρτη, η Κυριακή της Τυροφάγου, αναφέρεται στην εξορία των πρωτόπλαστων από τον Παράδεισο. Έτσι, το Ευαγγέλιο της ημέρας παροτρύνει τους πιστούς να νηστεύουν χωρίς να το επιδεικνύουν, να συγχωρούν όσους τους έχουν βλάψει και να διάγουν βίο ενάρετο και ελεήμονα.


Ακολουθεί η Καθαρά Δευτέρα, με την οποία ξεκινά η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Περίοδος νηστείας, προσευχής, περισυλλογής, κατά την οποία οι πιστοί προετοιμάζονται για την μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση του Κυρίου.


Ονομάζεται Τεσσαρακοστή γιατί μιμείται την σαρανταήμερη νηστεία που έκανε ο Χριστός, ενώ λέγεται και Μεγάλη για να υπάρχει σαφής διαχωρισμός από τη νηστεία των Χριστουγέννων.

Share:

Έτσι γιατί μου άρεσε!

 Χταπόδι στο αλουμινόχαρτο: Το φαγητό που θα εντυπωσιάσει τη γιαγιά σου και θα κάνει το γείτονα να αναρωτιέται τι μαγείρεψες!

Υλικά για 4 άτομα (ή για 2 πολύ πεινασμένους):


1 χταπόδι (σαν να λέμε «κάπου στο 1-1,2 κιλό», αλλά ποιος μετράει;)


4 κουταλιές ελαιόλαδο (για έξτρα μεσογειακή λάμψη)


2 κουταλιές βαλσαμικό ξίδι (το μαγικό φίλτρο γεύσης)


1 φύλλο δάφνης (για το άρωμα της επιτυχίας)


1 σκελίδα σκόρδο (γιατί χωρίς σκόρδο η ζωή δεν έχει νόημα)


1 πρέζα ρίγανη (ή όσο σου ξεφύγει)


2 μεγάλα κομμάτια αλουμινόχαρτο (να κάνουμε το πακετάκι μας)


1. Μεγάλη λαδόκολλα. 


Οδηγίες εκτέλεσης:


1. Ξεκίνα τη σχέση σου με το χταπόδι: Καθάρισέ το καλά, ώστε να είναι έτοιμο για το φούρνο, αλλά και για φωτογραφίες στο Instagram. Βάλε το σε ένα μπολ.


2. Το «μαρινάρισμα του μάγου»: Ρίξε από πάνω το ελαιόλαδο, το ξίδι, το φύλλο δάφνης, το σκόρδο και τη ρίγανη. Ανακάτεψε με χάρη (και λίγο χορευτικό ύφος για ατμόσφαιρα).


3. Πακετάρισμα deluxe: Πάρε δύο μεγάλα κομμάτια αλουμινόχαρτο και σταύρωσέ τα σαν σούπερ σταρ. Βάλε πάνω μια λαδόκολλα να μην έρθει  σε επαφή το χταπόδι με το αλουμινόχαρτο. Βάλε το χταπόδι στη μέση, περιχυνέ το με το μείγμα και κλείσε το αλουμινόχαρτο σαν να είναι δώρο που σου το ζητάνε όλοι.


4. Ψήσιμο: το ταξίδι του χταποδιού: Βάλ’ το στο φούρνο που ήδη ζεσταίνεται στους 180°C. Ας κάτσει εκεί για 1 ώρα και 15 λεπτά (ή μέχρι 1,5 ώρα αν θες να το δεις πιο τρυφερό)


5. Τελική πινελιά: Άνοιξε το αλουμινόχαρτο (προσοχή στον ατμό, μη σε πάει κάνα βήμα πίσω στη ζωή) και σέρβιρέ το με ό,τι σου αρέσει: ταραμοσαλάτα, λαγάνα ή και σκέτο με λίγο λεμονάκι.


Αποτέλεσμα: Μαλακό, ζουμερό και έτοιμο να γίνει η συνταγή-καμάρι σου! Προσοχή, οι καλεσμένοι μπορεί να σε ρωτάνε πότε ανοίγεις εστιατόριο.

@TrifonasNakos

Share:

Με ένα μολύβι γύριζα την κασέτα!

 Σάββατο απόγευμα χτυπάει το τηλέφωνο, μπαμπά θέλω ένα CD player, τι να το κάνεις; θέλω όταν μελετάω ασκήσεις να ακούω μουσική, δεν μπορώ από το λαπτοπ με κουράζει.

Εντάξει λέω κάτι θα κάνουμε, έψαχνα να βρω σε καταστήματα αλλά δεν. Βρήκα στα puplic είχε 65 ευρωπουλα, πουφ πολλά για μένα αυτό το διάστημα αλλά λες κάτι θα κάνεις να το πάρεις. Δεν το πήρα εκείνη την ημέρα. 

Πηγαίνοντας στο σπίτι το συζητώ με την γυναίκα μου και μου λέει γιατί δεν στέλνεις το δικό μου, εγώ τώρα ποια δεν κάνω μαθήματα. Ελα της λέω καλά που το σκέφτηκες, δουλεύει; γιατί να μην δουλεύει; έχουμε και πολλές κασέτες μου λέει αν θες να τις πάρεις μαζί, το CD να δουλεύει λέω και ας είναι. 

Την άλλη μέρα το βράδυ λοιπόν κατεβαίνω στο κάτω σπίτι που έκανε μαθήματα η γυναίκα μου, και αρχίζω να το σκαλίζω. Το CD μια χαρά είχε και ένα δισκάκι ο Σταυρός του Νότου μέσα απόλαυση. Έπινα και το καφεδάκι μου έστριψα και ένα τσιγάρο το ευχαριστήθηκα!! 

Μετά σκέφτομαι ρε δεν κοιτάς εάν παίζει και το κασετόφωνο, άρχισα να ψάχνω τα ντουλάπια να βρω που ήταν οι κασέτες, εκείνη την ώρα κατεβαίνει και η γυναίκα μου, μου λέει τι κοιτάς; ψάχνω να βρω κασέτες, όχι εκεί μου λέει στην άλλη ντουλάπα, πάει ανοίγει τα συρτάρια και αρχίζει να βγάζει, η πρώτη που έβγαλε έγραφε doors, μου λέει θα ακούσουμε; λέω ναι βγάλε να δούμε τι έχουμε, έβγαλε καμία 25, είχαμε ανάμικτες, οι ποιο πολλές scorpion και rock, κατι χαουζ δικά μου κτλ. 

Αυτό που έτσι μας έκανε κλικ, σε μερικές που έγραφε στο χαρτάκι ημερομηνίες ( είναι πραγματικά απίστευτο συναίσθημα, Ιανουάριος του 1996) έβαλα λοιπόν μαζί και 6 κασέτες έτσι ποιο πολύ για την ιστορία να μάθει! 

Τώρα που κατέβηκα Θεσσαλονίκη της το πήγα το σύνδεσα, λέω τι να βάλουμε να σου δείξω πως δουλεύει, μου λέει πήρα μια κασετίνα του Miles _Davis ξεκινάμε με αυτό. Όσοι ώρα διάλεγα εγώ ποιο  cd να βάλω από την κασετίνα κοιτούσε τις κασέτες, της λέω τι θέλεις να βάλουμε γράφει απ έξω τι έχει, εκτός εάν γράψαμε τίποτα άλλο από πάνω της λέω και με πιάνουν τα γέλια. Η μαμά όμως λέω καμία φορά δεν χάλαγε κασέτα!! 

Διαλέγει μια και μου λέει αυτή βάλε, της λέω βγάλε μου την, και μου λέει και πως βγαίνει από μέσα, δεν ήξερε πως να ανοίξει το κουτί παιδιά να βγάλει την κασέτα.... Άσε που με κοιτούσε περίεργα (τι κάνεις ακριβώς τώρα;) που είχα πάρει ένα μολύβι και το είχα βάλει μέσα και γύρναγα την κασέτα!

Αναμνήσεις!! 


Share:

Νέο ξεκίνημα νέες ελπίδες.


*Καλή Χρονιά! Ευχές για Ένα Νέο Ξεκίνημα*

Αγαπημένοι αναγνώστες από όλο τον κόσμο. 


Με την έλευση του νέου χρόνου, αισθάνομαι την ανάγκη να σας ευχαριστήσω θερμά για την υποστήριξή σας. 


Το 2025 είναι εδώ, και όπως κάθε νέο ξεκίνημα, φέρνει μαζί του την ευκαιρία για ανανέωση, ελπίδα και νέες προοπτικές. Αν κοιτάξουμε πίσω, μπορούμε να θυμηθούμε τις στιγμές που μας έκαναν πιο δυνατούς, τις προκλήσεις που μας δίδαξαν και τις χαρές που μας έφεραν κοντά. Και τώρα, μπροστά μας, έχουμε ένα ολόκληρο έτος γεμάτο από νέες δυνατότητες.


*Η Δύναμη της Ελπίδας και της Ενότητας*

Ο νέος χρόνος είναι μια υπενθύμιση ότι, παρά τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσουμε στη ζωή μας, πάντα υπάρχει φως στο τέλος του τούνελ. Η ελπίδα είναι αυτή που μας κρατά ζωντανούς, και η αλληλοϋποστήριξη είναι αυτή που μας κάνει πιο δυνατούς. Η διαφορετικότητα και οι ποικιλία των πολιτισμών, από τις 42 χώρες που μας ακολουθούν, είναι ένα πολύτιμο δώρο. Αυτό το ταξίδι της γνώσης και της κατανόησης είναι αυτό που μας ενώνει, και για αυτό το λόγο, η φιλία και η αλληλεγγύη μεταξύ μας είναι τα πιο πολύτιμα στοιχεία που μπορούμε να καλλιεργήσουμε.


Φέτος, ας θυμηθούμε ότι η αληθινή δύναμη έρχεται όταν συνεργαζόμαστε και μοιραζόμαστε τα όνειρά μας και τις προκλήσεις μας. Είτε βρισκόμαστε στην άκρη του κόσμου, είτε σε μια γειτονιά της πόλης, όλοι έχουμε κάτι σημαντικό να προσφέρουμε και να μοιραστούμε.


*Ευχές για Σας και τις Οικογένειές Σας*


Για το 2025, σας εύχομαι από καρδιάς:


- *Υγεία*: Η υγεία είναι το πιο σημαντικό αγαθό και εύχομαι να την απολαμβάνετε σε κάθε βήμα της χρονιάς.

- *Χαρά*: Μακάρι να βρείτε καθημερινά μικρές ή μεγάλες στιγμές που γεμίζουν την καρδιά σας με χαρά και ευτυχία.

- *Αγάπη*: Είτε από την οικογένειά σας, είτε από τους φίλους σας, να μην λείπει ποτέ η αγάπη στη ζωή σας. Είναι το θεμέλιο για κάθε καλή στιγμή.

- *Δύναμη*: Σε κάθε πρόκληση που μπορεί να συναντήσετε, να έχετε την εσωτερική δύναμη να συνεχίζετε με θάρρος και αισιοδοξία.

- *Νέες Ευκαιρίες*: Ας είναι το 2025 γεμάτο από νέες ευκαιρίες για ανάπτυξη, μάθηση και προσωπική εξέλιξη.


*Συνέχιση του Ταξιδιού Μαζί*


Ευχαριστώ και πάλι για την εμπιστοσύνη σας και για το ότι είστε μέρος αυτής της υπέροχης κοινότητας. Το blog μας είναι ο χώρος όπου η επικοινωνία και η ανταλλαγή ιδεών δεν γνωρίζουν σύνορα, και για εμένα, αυτό είναι το πιο όμορφο κομμάτι αυτής της εμπειρίας.


Ας είμαστε ανοιχτοί σε νέα πράγματα, ας μάθουμε ο ένας από τον άλλον και ας συνεχίσουμε να χτίζουμε γέφυρες αντί για τοίχους. Σας εύχομαι, λοιπόν, ένα 2025 γεμάτο από όλα όσα πραγματικά αξίζουν.


Ας είναι αυτή η χρονιά γεμάτη από φως και ελπίδα για εσάς και για τους αγαπημένους σας!


Με εκτίμηση,  

Αστεριος Σαλτζιδης 🎄


---


Αυτή η προσέγγιση προσφέρει μια ζεστή και θετική ατμόσφαιρα για το νέο έτος, εστιάζοντας στην ενότητα, την ελπίδα και την προσωπική ανάπτυξη. Ελπίζω να σας αρέσει και να την βρείτε κατάλληλη για το πρώτο άρθρο του χρόνου! 😊

Share:

ΔΗΜΟΦΙΛΗΣ

> Ελπίζουμε να βασιστούμε σε πιστούς αναγνώστες και όχι σε ακανόνιστες διαφημίσεις. Ευχαριστώ!

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Blog Archive

Recent Posts