Για ψύλλου πήδημα

Πως την πάτησα έτσι εγώ, που αντί να πάω με την παρέα στη Μύκονο, πήρα από πίσω τη Δανάη, σ’ ένα κατσικοχώρι, με ανηφοριές, ερείπια και χαλάσματα.

Πως βρέθηκα ανάμεσα σε επτά γυναίκες, τρεις άντρες, σε ένα χωράφι στο πουθενά, ν’ ακούω για λογοτεχνία ούτε που το κατάλαβα.
Ναι, μου άρεσε πολύ όταν την πρωτοείδα, στο πάρτι του Αλέξανδρου, στην Εκάλη, ψηλή, λεπτή, μαύρα μαλλιά, πράσινα μάτια, μια ύπαρξη αιθέρια που κινούνταν στο χώρο μαγικά σαν την Τίγκερμπελ.
Αν δεν τη ρίξω στο κρεβάτι να μη με λένε Κωνσταντίνο-Ιωάννη, έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου, λες και μου λείπαν οι γκόμενες.
Και να ‘μαι τώρα εδώ, για τέσσερις μέρες, εγκλωβισμένος ανάμεσα σε κότες, μαϊντανούς, βλίτα και τσουκνίδες, να με περιτριγυρίζουν μύγες και μαμούνια, ν’ ακούω τον μαλλιά, να μιλά για εναρκτήριες προτάσεις, κύκλους που ανοιγοκλείνουν και κάποιον παντογνώστη αφηγητή.

Να τρώω άνοστα φαγητά, με την κομπρέσορ, την κάμπριο, παρκαρισμένη κάτω από κάτι ελιές κι όλα αυτά για ένα πήδημα που, έτσι όπως το βλέπω, δεν θα γίνει ποτέ. Για ψύλλου πήδημα.

Η Δανάη εκστασιασμένη από τη μέρα που ήρθαμε, με ένα τετράδιο κι ένα μολύβι στο χέρι, χαϊδεύει τα


δέντρα, τα σκόρδα, τις αγκινάρες κι έναν σκύλο άγνωστης ράτσας, αρνούμενη κάθε προσπάθεια προσέγγισης εκ μέρους μου.

Όταν, δε, την είδα, μια απόφοιτη Μωραΐτη, με σπουδές ψυχολογίας στο Παρίσι, να μαζεύει αυγά από το κοτέτσι, γύρισε το μάτι μου. Δανάη, τι κάνεις μες τις κουτσουλιές, τη ρώτησα αυστηρά και νευριασμένα, εγώ φεύγω, της είπα, έλα μαζί μου τώρα.

Οι άλλοι σταμάτησαν την κουβέντα τους, σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, η Δανάη με κοίταξε με μάτια γουρλωμένα και γελώντας μου είπε, εγώ θα μείνω εδώ, εσύ κάνε ο,τι θέλεις.

Μάζεψα άρον άρον το λάπτοπ και τους Financial Times και κατευθύνθηκα προς την αυλόπορτα. Ο σκύλος γαύγισε, οι κότες κακάρισαν κι ένα ζεστό σπλατς ακούστηκε στο κεφάλι μου. Ένα πουλάκι με κουτσούλησε.

Μπήκα στ’ αμάξι, έβαλα μπροστά, με πολύ θυμό, τράκαρα με μια ελιά και οδήγησα προς την πόλη. Α ρε Κωστόπουλε, πόσο δίκιο είχες, το ΚΛΙΚ δεν έφτασε ποτέ στη Βολισσό.

Κείμενο γραμμένο στο εργαστήρι λογοτεχνίας, του Γιάννη Μακριδάκη, την Πρωτομαγιά, από την κ Georgouli Vicky
Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο της 
ΣΟΥΖΟΥΜΑ ΤΑΜΠΙΘΑ
Share:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΔΗΜΟΦΙΛΗΣ

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

HOUSE OF TASTE

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Ενημερωθήτε για νέες αναρτήσεις.

Labels

Blog Archive

Recent Posts

Unordered List

  • Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit.
  • Aliquam tincidunt mauris eu risus.
  • Vestibulum auctor dapibus neque.

STAN BY