Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Pet Shop. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Pet Shop. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Αγάπη και εκτίμηση χωρίς όρους

Κάποια περιστατικά γίνονται για να μας διδάξουν, γίνονται για να βάζουμε το μυαλό μας σε σκέψεις, γίνονται για να γινόμαστε καλύτερη άνθρωποι κτλ κτλ, υπάρχουν οι συνειδητοποιημένη και οι μη. 
το παρακάτω κείμενο που θα διαβάσετε έχει αναρτηθεί πρώτη φορά το 2008, εγώ το διάβασα σήμερα από μια φίλη την Φιλιέλα, είναι ξέρεις κάποια πράγματα που σου κάνουν κλίκ με την μία και θέλεις να τα μοιραστείς , οπότε τώρα το διαβάζετε και εσείς!

Ένας ιδιοκτήτης λοιπόν pet-shop στην Αυστρία είχε αναρτήσει μια πινακίδα έξω από το κατάστημα του, που έγραφε: ΔΙΑΤΙΘΕΝΤΑΙ ΚΟΥΤΑΒΙΑ.


Ένα μικρό αγόρι είδε την πινακίδα και μπήκε στο κατάστημα ρωτώντας:
“Πόσα χρήματα θέλετε για να μου δώσετε ένα κουτάβι”;

Ο ιδιοκτήτης απάντησε πως κόστιζαν από 30 έως 50 ευρώ.

Ο μικρός, βγάζοντας ελάχιστα χρήματα από την τσέπη του είπε:
“Δυστυχώς έχω μόνο 2 ευρώ, μπορώ τουλάχιστον να χαζέψω λίγο τα κουτάβια”;

Ο ιδιοκτήτης χαμογέλασε και σφύριξε δυνατά.

Μια σκυλίτσα μπήκε στο δωμάτιο, ακολουθούμενη από 5 κουταβάκια.
Το ένα από αυτά κούτσαινε, με αποτέλεσμα να μείνει λίγο πιο πίσω από τα άλλα κουταβάκια.
Τότε ο μικρός ρώτησε: “Τι έχει αυτό το κουτάβι και κουτσαίνει”;

Ο ιδιοκτήτης του εξήγησε πως το κουταβάκι είχε γεννηθεί με πρόβλημα στο γοφό και πως θα έμενε έτσι σε όλη του τη ζωή.
Ο μικρός ενθουσιασμένος είπε στον μαγαζάτορα:“Θέλω να το αγοράσω” του φώναξε αποφασιστικά.

Ο άντρας γέλασε και του είπε: “Όχι, δεν νομίζω να θέλεις ένα τέτοιο κουτσό κουτάβι.

Αλλά αν επιμένεις μπορώ να σου το χαρίσω”…

Ο μικρός ήταν περήφανος και του είπε ότι θα προτιμούσε να αγοράσει το κουτάβι έστω και με ευκολίες και θα έκανε τα αδύνατα δυνατά να ξεπληρώσει το χρέος του στον ιδιοκτήτη του pet shop, δίνοντας ένα ποσό κάθε μήνα.
Ο άντρας γέλασε ξανά και είπε: ” το κουτάβι αυτό είναι άχρηστο, πραγματικά δεν σου χρειάζεται, ποτέ δεν θα μπορέσει να τρέξει και να παίξει μαζί σου όπως τα άλλα σκυλιά…”.
Τότε ο μικρός σήκωσε το μπατζάκι από το παντελόνι του και άφησε να ξεπροβάλλει το αριστερό του πόδι, το οποίο υποστηριζόταν από ένα μεταλλικό σίδερο.

“Όπως βλέπετε, ούτε και εγώ θα μπορέσω να τρέξω και να παίξω μαζί του… επομένως το κουτάβι θα έχει κάποιον που το καταλαβαίνει…”.

Ο άντρας δάγκωνε τώρα τα χείλη του μην ξέροντας τι να πει.

Δακρυσμένος, προσπάθησε να χαμογελάσει και είπε: “εύχομαι… όλα τα κουτάβια να βρουν κάποτε ένα ιδιοκτήτη σαν κι εσένα”.

Στην ζωή δεν μετράει το ποιος είσαι αλλά το αν κάποιος σε αγαπά, σε δέχεται και σε εκτιμά γι’ αυτό που είσαι χωρίς όρους"
Share:

ΔΗΜΟΦΙΛΗΣ

> Ελπίζουμε να βασιστούμε σε πιστούς αναγνώστες και όχι σε ακανόνιστες διαφημίσεις. Ευχαριστώ!

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Labels

Blog Archive

Recent Posts