Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αγάπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αγάπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Είμαι κορίτσι, και έχω σχέση με ένα κορίτσι.

Πριν λίγες μέρες (12 Μαΐου) καθόμουν σε ένα παγκάκι στο σύνταγμα και περίμενα την ξαδέλφη μου να έρθει.
Στο διπλανό παγκάκι η κόρη μου με τον αδελφό μου και χαζεύαμε τα παιδιά με τα σκειτ.
Ο κόσμος πάνω κάτω, στάσεις για ξεμούδιασμα και συνέχιζαν τον δρόμο τους.

Να καθίσω; ακούω μια φωνή και γυρίζοντας βλέπω μια κοπέλα και αυτή με ένα καφέ στο χέρι, παρακαλώ λέω εάν δεν σας ενοχλεί το τσιγάρο καθίστε, ευχαριστώ μου λέει θα ανάψω και εγώ ένα.
--------------
Έχω σχέση με ένα κορίτσι μου λέει αλλάαααα. Μπλα μπλα μπλα 

 Φοβάται να το μοιραστεί με τους γονείς της, περιμένει την κατάλληλη ώρα. Θέλει, όμως, να το κάνει σύντομα, γιατί σκέφτονται με τη σύντροφό της να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια.

 Είμαι 31, έχω τελειώσει το πανεπιστήμιο, έχω καλή δουλειά και έχω σχέση εδώ και δύο χρόνια με ένα υπέροχο κορίτσι.
 Είμαι κι εγώ κορίτσι μου λέει ξανά και μας πιάσανε τα γέλια ...

Η μαμά μου δεν ξέρει κάτι μου λέει αν και το υποψιάζεται, ενώ ο μπαμπάς ούτε που το φαντάζεται.

 Παρόλο που είναι ανοικτόμυαλοι,  φοβάμαι να το μοιραστώ μαζί τους. Δεν ξέρω πότε είναι η σωστή στιγμή και ποιος είναι ο σωστός τρόπος.

 Και θέλω να τους το πω, επειδή από την μία είμαι ευτυχισμένη και επειδή θα ήθελα να το κάνω πιο επίσημο.
 Άσε που και τα παιδιά είναι κάτι που μας ενδιαφέρει απίστευτα. Θέλουμε οικογένεια και σύντομα μάλιστα. Τι να κάνω; έχεις καμιά τρελή ιδέα;..........
Εντάξει ιδέα τρελή δεν είχα, αυτό που είπα ήταν
Το οτι  κρατάτε μυστικό, δεν ωφελεί κανέναν σας. Εξάλλου, είστε σε ηλικία που ξέρετε τι θέλετε και μπορείτε να κουμαντάρετε τη ζωή σας, θα ήταν καλό, στο άμεσο μέλλον, να μοιραστείτε με τους δικούς σας τα νέα σας και την αγάπη σας. Οι γονείς θα καταλάβουν.
 Όλοι οι γονείς έχουν απίστευτα αποθέματα κατανόησης και αγάπης για τα παιδιά τους.

Απλά, από σεβασμό θα το μοιραστείτε μαζί τους και στη συνέχεια θα ακολουθήσετε τα πλάνα σας και να αναλάβετε τις ευθύνες σας όπως κάθε ενήλικας μπορεί και οφείλει να κάνει.

Υ.Γ Ιστορίες στο παγκάκι!! Πως να είναι τώρα άραγε;  


Share:

Το χωριό μας όλοι το ψάχνουμε

Πολλοί φίλοι και γνωστοί τελευταία και ειδικά όλο αυτό τον καιρό που περάσαμε με κλεισούρα και με φόβο να αγκαλιάζουμε ο ένας τον άλλο και τα σχετικά που ζήσαμε και ελπίζω να τελειώσει εδώ.
έχουν την επιθυμία να πάνε στα χωριά τους !


Το μέρος που μεγάλωσες πάντοτε θα είναι το πιο αγαπημένο σου επειδή μέσα σε αυτό ζουν οι άνθρωποι που αγαπάς πιο πολύ. Εκείνο το μέρος το οποίο πάντοτε θα σου θυμίζει περασμένες -άσχημες ή όμορφες- στιγμές. Στιγμές που μέσα σε αυτό το περιβάλλον έζησες από μικρό παιδί, μεγάλωσες και έγινες ο άνθρωπος ο οποίος είσαι σήμερα.

Μπορεί να έφυγες κάποια στιγμή για σπουδές, για δουλειά, είτε για άλλους πιο προσωπικούς λόγους, όμως πάντα θα γυρνάς πίσω σε αυτό.
 Θα γυρνάς γιατί σε αυτό ανήκεις πραγματικά. Μπορεί κάποιες φορές να μην υποστηρίζεις αυτή την άποψη, όμως πάντα θα σας δένει κάτι πολύ σημαντικό.

Ίσως είναι μια λογική έλξη, ίσως είναι μοιραίο ή ίσως κάτι πιο συγκεκριμένο. Πάντοτε θα μετράς αντίστροφα τον χρόνο ώστε να πας πίσω σε αυτό. Πάντα θα το αποχωρίζεσαι με δάκρυα και ποτέ δε θα το λησμονείς. Θα το αναζητάς και θα σε αναζητάει. Όπως η Πηνελόπη περίμενε με τόση ανυπομονησία για χρόνια τον Οδυσσέα, έτσι και το πατρικό σου στο χωριό μένει εκεί να σε περιμένει.

Οι πιο αγαπημένοι σου φίλοι και συμμαθητές κάθε που γυρνάς είναι εκεί και σε περιμένουν πώς και πώς. Φίλοι παιδικοί και καρδιακοί που μαζί έχετε ζήσει τις πιο όμορφες στιγμές που έμειναν για πάντα χαραγμένες μέσα σας. 
Στιγμές αστείες, δύσκολες, με γέλια και κλάματα που δε θα τις αντάλλαζες με τίποτα στον κόσμο.
 Ίσα-ίσα που πολλές φορές τις αναπολείς και βουρκώνεις. 
Οι γονείς κι οι συγγενείς απ’ την άλλη, πάντα θα σε περιμένουν να γυρίσεις στο χωριό για να σε περιποιηθούν και να σε χορτάσουν όσο προλάβουν. Η αγάπη που δέχεσαι είναι απεριόριστη όπως κι αυτή που δίνεις.

Το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής σου κρύβεται σε αυτό το μέρος κι όχι εκεί που ζεις τώρα πια. Ό,τι αγαπάς βρίσκεται εκεί! Οι άνθρωποι, η θάλασσα, τα βουνά, τα γύρω χωριά, η γειτονιά, η πανέμορφη φύση με το καθαρό περιβάλλον και τον πιο φρέσκο αέρα. Το ηλιοβασίλεμα πάντα ήταν το αγαπημένο σου χρώμα και το πιο όμορφο το απολάμβανες στην παραλία παρέα με τα φιλαράκια.

Οι πλατείες και τα παραδοσιακά στενάκια που κάποτε έτρεχες, γελούσες κι έπαιζες μπάλα με τους φίλους, τώρα έχουν ερημώσει κι εσύ κάθε που γυρνάς, προσπαθείς να τους δώσεις λίγη ζωή. Γιατί πλέον η νεολαία δε βγαίνει έξω να παίξει, να γελάσει και να φωνάξει, αλλά αντίθετα μένει μέσα στο σπίτι παρέα με τα ηλεκτρονικά παιγνίδια για συντροφιά. Δυστυχώς κάποιες συνήθειες άλλαξαν όμως εσύ χαίρεσαι που έζησες τις πιο φυσιολογικές και τις πιο όμορφες εποχές.

Εκείνο το μέρος είναι μοναδικό για εσένα και πάντα θα είναι. Θα ανήκει στο πιο γραφικό μέρος της καρδιάς σου κι όποιες χώρες και πόλεις αν γυρίσεις, όσο πολιτισμό γνωστό κι άγνωστο αν γνωρίσεις, όσες φωτογραφίες κι αν τραβήξεις, όσο κόσμο κι αν συναντήσεις, πάντα το χωριό σου θα αναπολείς και πάντα αυτό θα αγαπάς περισσότερο. Όλη σου η ζωή κι οι θύμισες είναι αυτό. Όλες σου οι περιπέτειες είναι αυτό. Όλοι σου οι άνθρωποι είναι εκεί.

Υπάρχουν κι αυτές οι περίεργες ώρες και στιγμές στη ζωή σου που θέλεις να τα μαζέψεις όλα και να γυρίσεις πίσω, αλλά δυστυχώς δεν μπορείς. 
Πάντα θα προσπαθείς να βρεις λίγο κενό χρόνο, ένα Σαββατοκύριακο, έστω και μια ημέρα για να το επισκεφθείς. Πάντα θα επιθυμείς να γυρνάς σε αυτό και να νιώθεις όπως παλιά, να περπατάς στους αγαπημένους σου δρόμους και να εξερευνείς τοπία ξανά και ξανά. Ακόμη και χειμώνας να είναι εσύ πάντα θα θέλεις να βουτήξεις στη θάλασσα για να νοιώσεις λίγο καλοκαίρι από εκείνα τα περασμένα που σε σημάδεψαν.

Γυρνάς, αναπνέεις όσο περισσότερο αέρα μπορείς για να το χορτάσεις και ύστερα φεύγεις ξανά. Νοερά ή κι αληθινά.

Υ.Γ Αλλά είναι και αυτοί που τα καταφέρνουν και γυρίζουν, έτσι μια φίλη σήμερα το μεσημέρι μου είπε 30 χρόνια δουλειάς δεξιά και αριστερά ήρθα να ηρεμήσω!!
Share:

Ο Δρόμος των Δακρύων >< το Νησί μου

Ήταν μια φορά ένα νησί όπου κατοικούσαν όλα τα συναισθήματα και όλες οι ανθρώπινες ιδιότητες που υπάρχουν. Εκεί ζούσαν μαζί ο Φόβος, το Μίσος, η Σοφία, η Αγάπη και η Αγωνία. Όλοι ήταν εκεί.
 

Μια μέρα, καλεί η Γνώση τους κατοίκους του νησιού και τους λέει:
«Έχω να σας ανακοινώσω μια άσχημη είδηση, το νησί βυθίζεται».
Τα συναισθήματα που κατοικούν στο νησί δεν μπορούν να πιστέψουν στ? αυτιά τους:
«Όχι, δεν γίνεται! Εμείς εδώ ζούμε όλη μας τη ζωή!»
Η Γνώση επαναλαμβάνει:
«Το νησί βυθίζεται».
«Μα δεν είναι δυνατόν! Μπορεί να κάνεις λάθος!».
«Εγώ δεν κάνω ποτέ λάθος» τους ξεκαθαρίζει η Γνώση.
«Αν σας λέω ότι βυθίζεται, είναι γιατί πράγματι βυθίζεται».
«Και τώρα, τι θα κάνουμε;» ρωτούν τα συναισθήματα.
Οπότε, απαντάει η Γνώση.
«Λοιπόν, κάντε ό,τι θέλετε, εγώ πάντως σας προτείνω να βρείτε έναν τρόπο να φύγετε από το νησί… Φτιάξτε ένα καράβι, μια βάρκα, μια σχεδία, ή ό,τι άλλο μπορείτε και φύγετε, γιατί αυτός που θα μείνει στον νησί, θα χαθεί μαζί του».
«Δεν μπορείς να μας βοηθήσεις;» ρωτούν όλοι μαζί, γιατί έχουν εμπιστοσύνη στην ικανότητά της.
«Όχι» λέει η Γνώση. «Η Πρόνοια κι εγώ φτιάξαμε ένα αεροπλάνο, και μόλις τελειώσω αυτά που έχω να σας πω, θα πετάξουμε στο πιο κοντινό νησί».
Τα συναισθήματα, αναστατωμένα, της λένε:
«Ε, όχι! Όχι! Κι εμείς τι θα γίνουμε;»
Μόλις τελειώνει η Γνώση, ανεβαίνει στο αεροπλάνο με τη φίλη της, κι έχοντας λαθρεπιβάτη το Φόβο – που δεν ήταν χαζός και κρύφτηκε στο αεροπλάνο -, φεύγουν από το νησί.
 
Τα συναισθήματα αρχίζουν να κατασκευάζουν άλλο βάρκα, άλλο καράβι, άλλο καΐκι… όλα… εκτός από την Αγάπη.
Γιατί η Αγάπη είναι τόσο συνδεδεμένη με κάθε πράγμα που βρίσκεται πάνω στο νησί, που λέει:
«Μα πως ν? αφήσω το νησί… μετά από όσα έζησα εδώ… Πως ν? αφήσω, ας πούμε, αυτό το δεντράκι; Αααχ… μας ενώνουν τόσα πράγματα…».
 
Κι ενώ ο καθένας κοιτάζει να βρει έναν τρόπο για να φύγει, η Αγάπη ανεβαίνει σε κάθε δέντρο, μυρίζει κάθε τριαντάφυλλο, πάει μέχρι  την παραλία και ξαπλώνει στην αμμουδιά όπως έκανε παλιά, χαϊδεύει κάθε πετραδάκι… προτιμά να σκέφτεται με την αφέλεια που διακρίνει την Αγάπη:
«Μπορεί να βυθιστεί λιγάκι και μετά…»
Το νησί όμως …το νησί βυθίζεται όλο και περισσότερο.
Η Αγάπη, βέβαια, δεν μπορεί να σκεφτεί την κατασκευή μέσου διαφυγής, γιατί είναι τόσο στενοχωρημένη που άλλο δεν κάνει από το να κλαίει και να θρηνεί γι? αυτά που θα χάσει.
Και ξαναχαϊδεύει τα βοτσαλάκια, ξανακυλιέται στην άμμο και βρέχει στο νερό τα ποδαράκια της.
«Μετά από τόσα που περάσαμε μαζί…» λέει στο νησί με παράπονο.
Μα το νησί βυθίζεται ακόμα πιο πολύ…
Μέχρι που, στο τέλος, δε μένει από το νησί παρά ένα τόσο δα βραχάκι. Το υπόλοιπο, το έχει καλύψει το νερό.
Την τελευταία στιγμή, η Αγάπη συνειδητοποιεί ότι το νησί βυθίζεται στ? αλήθεια, και αντιλαμβάνεται πως αν δεν τα καταφέρει να φύγει, η αγάπη θα εξαφανιστεί για πάντα από προσώπου Γης. Έτσι, τσαλαβουτάει στα νερά και κατευθύνεται προς τον όρμο, που είναι το ψηλότερο σημείο στο νησί. Πάει με την ελπίδα να δει από εκεί κάποιον από τους συντρόφους της και να τον παρακαλέσει να την πάρει μαζί του.
 
Κοιτάζει στη θάλασσα και βλέπει να έρχεται το σκάφος του Πλούτου. Του κάνει σινιάλο, και ο Πλούτος πλησιάζει λίγο στον όρμο.
«Πλούτε, εσύ έχεις τόσο μεγάλο σκάφος, θα με πας ως το γειτονικό νησί;»
Ο Πλούτος, όμως, της απαντάει:
«Είμαι τόσο φορτωμένος με λεφτά, κοσμήματα και πολύτιμες πέτρες, που δεν έχω χώρο για σένα. Λυπάμαι…» και συνεχίζει το δρόμο του χωρίς να κοιτάξει πίσω του.
Μένει η Αγάπη να ψάχνει, και βλέπει να έρχεται η Ματαιοδοξία σ? ένα πολύ φανταχτερό σκάφος, γεμάτο στολίδια, περούκες, μάρμαρα και λουλούδια όλων των χρωμάτων. Η Αγάπη τεντώνεται λιγάκι και φωνάζει:
«Ματαιοδοξία… Ματαιοδοξία… Πάρε με μαζί σου».
Η Ματαιοδοξία κοιτάζει την Αγάπη και της λέει:
«Ευχαρίστως θα σε έπαιρνα αλλά… έχεις μια όψη… Είσαι τόσο άχαρη, βρώμικη κι ατημέλητη… Με συγχωρείς, δεν γίνεται… Θα μου ασχήμαινες το σκάφος!» και φεύγει.
Κι ενώ σκέφτεται πως δεν πρόκεται να περάσει κανένας άλλος πια, βλέπει να πλησιάζει ένα σκάφος πολύ μικρό, το τελευταίο, το σκάφος της Θλίψης.
«Θλίψη, αδελφή μου» της λέει, «εσύ που με ξέρεις τόσο καλά, εσύ θα με πάρεις σίγουρα μαζί σου, έτσι δεν είναι;»
Και η Θλίψη της απαντάει:
«Θα σε έπαιρνα, αλλά είμαι τόσο λυπημένη, που προτιμώ να συνεχίσω μόνη μου» και χωρίς δεύτερη κουβέντα, απομακρύνεται.
 
Η Αγάπη κάθετα στο τελευταίο βραχάκι, που είναι ό,τι απόμεινε από το νησί, και περιμένει το τέλος… Όταν ξαφνικά, ακούει κάποιον να την καλεί από πολύ κοντά:
«Ψιτ-ψιτ…»
Είναι ένας γεροντάκος που της κάνει σινιάλο από μια βάρκα με κουπιά.
Ή Αγάπη του λέει:
«Εμένα;»
«Ναι, ναι» λέει ο γεροντάκος, «εσένα. Έλα μαζί μου, εγώ θα σε σώσω».
Η Αγάπη τον κοιτάζει και του λέει:
«Ξέρεις τι έγινε, εγώ έμεινα…»
«Ξέρω, ξέρω…» της λέει ο γεράκος και δεν την αφήνει να τελειώσει τη φράση της. «Ανέβα, εγώ θα σε σώσω».
Ανεβαίνει η Αγάπη στη βάρκα κι αρχίζουν να κωπηλατούν μαζί για να απομακρυνθούν από το νησί, που πραγματικά, λίγα μόλις λεπτά μετά, εξαφανίζεται για πάντα.
 
Μόλις φθάνουν στο διπλανό νησί, καταλαβαίνει η Αγάπη πως αν είναι ακόμα ζωντανή, αν συνεχίζει να υπάρχει, το οφείλει σ? αυτόν τον γεράκο, που χωρίς να πει λέξη, έφυγε το ίδιο παράξενα όσο είχε εμφανιστεί.
Εκείνη τη στιγμή, η Αγάπη συναντάει τη Σοφία και της λέει:
«Δεν γνωριζόμαστε μ? αυτόν τον γεράκο, κι όμως με έσωσε. Πως είναι δυνατόν; Οι άλλοι, όλοι, δεν κατάλαβαν πως θα έμενα πίσω τελικά… Εκείνος με βοήθησε, κι εγώ ούτε καν ξέρω ποιός είναι…»
Η  Σοφία την κοιτάζει στα μάτια και της λέει:
«Aυτός είναι ο Χρόνος. Και ο Χρόνος, Αγάπη, είναι ο μόνος που μπορεί να σε βοηθήσει όταν ο πόνος  σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν θα μπορέσεις να συνεχίσεις».
 

Share:

Αγάπη και εκτίμηση χωρίς όρους

Κάποια περιστατικά γίνονται για να μας διδάξουν, γίνονται για να βάζουμε το μυαλό μας σε σκέψεις, γίνονται για να γινόμαστε καλύτερη άνθρωποι κτλ κτλ, υπάρχουν οι συνειδητοποιημένη και οι μη. 
το παρακάτω κείμενο που θα διαβάσετε έχει αναρτηθεί πρώτη φορά το 2008, εγώ το διάβασα σήμερα από μια φίλη την Φιλιέλα, είναι ξέρεις κάποια πράγματα που σου κάνουν κλίκ με την μία και θέλεις να τα μοιραστείς , οπότε τώρα το διαβάζετε και εσείς!

Ένας ιδιοκτήτης λοιπόν pet-shop στην Αυστρία είχε αναρτήσει μια πινακίδα έξω από το κατάστημα του, που έγραφε: ΔΙΑΤΙΘΕΝΤΑΙ ΚΟΥΤΑΒΙΑ.


Ένα μικρό αγόρι είδε την πινακίδα και μπήκε στο κατάστημα ρωτώντας:
“Πόσα χρήματα θέλετε για να μου δώσετε ένα κουτάβι”;

Ο ιδιοκτήτης απάντησε πως κόστιζαν από 30 έως 50 ευρώ.

Ο μικρός, βγάζοντας ελάχιστα χρήματα από την τσέπη του είπε:
“Δυστυχώς έχω μόνο 2 ευρώ, μπορώ τουλάχιστον να χαζέψω λίγο τα κουτάβια”;

Ο ιδιοκτήτης χαμογέλασε και σφύριξε δυνατά.

Μια σκυλίτσα μπήκε στο δωμάτιο, ακολουθούμενη από 5 κουταβάκια.
Το ένα από αυτά κούτσαινε, με αποτέλεσμα να μείνει λίγο πιο πίσω από τα άλλα κουταβάκια.
Τότε ο μικρός ρώτησε: “Τι έχει αυτό το κουτάβι και κουτσαίνει”;

Ο ιδιοκτήτης του εξήγησε πως το κουταβάκι είχε γεννηθεί με πρόβλημα στο γοφό και πως θα έμενε έτσι σε όλη του τη ζωή.
Ο μικρός ενθουσιασμένος είπε στον μαγαζάτορα:“Θέλω να το αγοράσω” του φώναξε αποφασιστικά.

Ο άντρας γέλασε και του είπε: “Όχι, δεν νομίζω να θέλεις ένα τέτοιο κουτσό κουτάβι.

Αλλά αν επιμένεις μπορώ να σου το χαρίσω”…

Ο μικρός ήταν περήφανος και του είπε ότι θα προτιμούσε να αγοράσει το κουτάβι έστω και με ευκολίες και θα έκανε τα αδύνατα δυνατά να ξεπληρώσει το χρέος του στον ιδιοκτήτη του pet shop, δίνοντας ένα ποσό κάθε μήνα.
Ο άντρας γέλασε ξανά και είπε: ” το κουτάβι αυτό είναι άχρηστο, πραγματικά δεν σου χρειάζεται, ποτέ δεν θα μπορέσει να τρέξει και να παίξει μαζί σου όπως τα άλλα σκυλιά…”.
Τότε ο μικρός σήκωσε το μπατζάκι από το παντελόνι του και άφησε να ξεπροβάλλει το αριστερό του πόδι, το οποίο υποστηριζόταν από ένα μεταλλικό σίδερο.

“Όπως βλέπετε, ούτε και εγώ θα μπορέσω να τρέξω και να παίξω μαζί του… επομένως το κουτάβι θα έχει κάποιον που το καταλαβαίνει…”.

Ο άντρας δάγκωνε τώρα τα χείλη του μην ξέροντας τι να πει.

Δακρυσμένος, προσπάθησε να χαμογελάσει και είπε: “εύχομαι… όλα τα κουτάβια να βρουν κάποτε ένα ιδιοκτήτη σαν κι εσένα”.

Στην ζωή δεν μετράει το ποιος είσαι αλλά το αν κάποιος σε αγαπά, σε δέχεται και σε εκτιμά γι’ αυτό που είσαι χωρίς όρους"
Share:

ΔΗΜΟΦΙΛΗΣ

> Ελπίζουμε να βασιστούμε σε πιστούς αναγνώστες και όχι σε ακανόνιστες διαφημίσεις. Ευχαριστώ!

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Ενημερωθήτε για νέες αναρτήσεις.

Labels

Blog Archive

Recent Posts