Ετούτες οι μαυροφορεμένες φιγούρες!

 Κι αν το κρύο του χειμώνα «αδειάζει» τους δρόμους της γειτονιάς, θα υπάρχουν πάντα οι τολμηροί που βγαίνουν έξω να «πολεμήσουν» τα καιρικά φαινόμενα για να φτάσουν μέχρι τον φούρνο ή το παντοπωλείο της γωνίας…

 Και ετούτες οι μαυροφορεμένες φιγούρες, οι εναπομείνασες ηρωίδες αυτής της πόλης, δεν κρύβουν φόβο στα στήθια τους. Φορούν τη ζακέτα και το μαντήλι τους, παίρνουν το μικρό πορτοφολάκι και τη μαγκούρα τους και βγαίνουν με τόλμη στον δρόμο. Αν και «μικρόσωμες», είναι τέτοιο το εκτόπισμά τους που γεμίζουν μια ολόκληρη πλατεία. Τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, ετούτες οι γιαγιάδες μοιάζουν με αγάλματα θεόρατα, μοιάζουν με μετρόχτιστες γέφυρες, μοιάζουν σαν μια άλλη Μπουμπουλίνα που αντιστέκεται στον χρόνο και στην «εξέλιξη», που συχνά τις προσπερνά…

Όταν συναντώ μια τέτοια γιαγιά στον δρόμο μου, νιώθω δέος. Νιώθω πως έχω μπροστά μου μια ιστορία 90 ετών. Νιώθω ότι βλέπω ένα κομμάτι της Ελλάδας που σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει. Και αυτό είναι κάτι που με κάνει να νιώθω «αμήχανα». 

Αν αυτές οι μαυροφορεμένες γιαγιάδες κάποια στιγμή «φύγουν», μαζί τους θα φύγει κι ένα τεράστιο κομμάτι της παράδοσής μας. Μαζί θα φύγει και εκείνο το «νοιάξιμο», το φίλεμα, η προστασία και η ανθρωπιά που πάντα υπήρχαν άφθονα μέσα στο σπίτι της γιαγιάς…

Περπατώ στον δρόμο και, όταν συναντήσω μια τέτοια φιγούρα, παίρνω δύναμη. Νιώθω ότι όσο αυτά τα πόδια αντέχουν, αντέχει και η δική μας η ψυχή. Και εύχομαι να αντέξουν για πολλά χρόνια ακόμα. Εύχομαι αυτές οι γιαγιάδες να είναι ανάμεσά μας, να φορούν τα μαντήλια τους, να παίρνουν τη μαγκούρα τους και να βγαίνουν στις γειτονιές, να τις γεμίζουν με σθένος, σοφία, ανθρωπιά και ελπίδα.

Καλημέρα!

Καλή μας εβδομάδα. 

Χ.Δασκαλακης. 

Share: