Στην άκρη του χωριού, ο Λέανδρος, ένας ηλικιωμένος άνδρας με μάτια που κρατούσαν μέσα τους όλες τις εποχές, καθόταν κοντά στην φωτιά. Τα χέρια του, γεμάτα ρυτίδες και σημάδια δουλειάς, κράταγαν ένα παλιό φανάρι. Το φως του δεν ήταν για να διώξει το σκοτάδι, αλλά για να θυμίζει πως, όσο υπάρχει ένα φως, υπάρχει και ελπίδα.
Μια νιφάδα χιονιού χτύπησε απαλά στο παράθυρο, και η σκέψη του ταξίδεψε σε στιγμές χαμένων χρόνων: σε φίλους που είχαν φύγει, σε λόγια που δεν ειπώθηκαν, σε στιγμές που πέρασαν σαν αστραπή και άφησαν μόνο ανάμνηση. Το χιόνι έπεφτε αθόρυβα, και μαζί του έφερνε την αίσθηση ότι κάθε στιγμή, όσο μικρή κι αν φαίνεται, είναι πολύτιμη.
Τότε, άκουσε ένα χτύπημα στην πόρτα.
Ένα παιδί, τυλιγμένο σε κουβέρτες και παγωμένο, στεκόταν εκεί, τα μάτια γεμάτα φόβο αλλά και περιέργεια. Ο Λέανδρος δεν είπε τίποτα απλώς άνοιξε την πόρτα και το κάλεσε να μπει. Το παιδί ένιωσε τη ζεστασιά, αλλά και κάτι βαθύτερο: την ήσυχη σιγουριά πως, ακόμα και σε κρύες νύχτες, υπάρχουν καρδιές που φέρνουν φως.
Καθώς καθόντουσαν κοντά στη φωτιά, ο Λέανδρος κατάλαβε πως η αληθινή ζεστασιά δεν προέρχεται από το τσάι ή τη φωτιά, αλλά από την παρουσία, από την κοινή σιωπή που ενώνει ψυχές, από τα μικρά φώτα που κρατούν τη ζωή σε κίνηση, ακόμα και όταν η νύχτα μοιάζει ατελείωτη.
Και το χιόνι συνέχιζε να πέφτει αργά, σαν υπενθύμιση πως ο χρόνος κυλάει απαλά, και πως κάθε στιγμή είναι μια ευκαιρία να φωτίσουμε το σκοτάδι έστω και για μια καρδιά που συναντάμε τυχαία στην πορεία μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου